่างช้า ๆ มันก็เหมือนกับกินขนมนั่นแหละ ก็บ่ายพวกเราไม่มีเรียนชิล ๆ” พอพูดจบหู่หลี่ลี่หยิบแล็ปท็อปของเธอออกมาจากกระเป๋า เคลียร์โต๊ะเล็กน้อยแล้ววางมันลงบนโต๊ะส่วนฟางเหวิน ก็หยิบโน้ตบุ๊คตัวเล็กกะทัดรัดของเธอออกมา แต่เพราะว่าไม่มีที่ว่างเหลือแล้ว เธอจึงวางมันลงบนหน้าขาเธอ“ไม่อยากจะเชื่อ เธอก็ด้วย” ฉินเฉามองอย่างแปลกใจ “พวกเธอคิดว่าที่นี่เป็นอินเทอร์เน็ตคาเฟ่จริง ๆ ใช่มั้ย”“ก็ที่นี่มันสบายนี่” หู่หลี่ลี่ขยิบตา จากนั้นเอามันฝรั่งทอดจิ้มซอสมะเขือเทศเข้าปากสีเชอร์รี่ของเธอ ซึ่งทำให้ฉินเฉาเริ่มมีความคิดชั่วร้ายในหัว พอเห็นสาวน้อยกัดมันฝรั่งทอดด้วยฟันขาว ๆ ของเธออย่างช้า ๆ ทีละน้อย เหงื่อเย็น ๆ ก็เริ่มไหลออกมาจากทั่วทั้งตัว เขากระแอมไอสองสามครั้ง จากนั้นก็โบกมือแล้วพูดว่า“ฉันขอตัวไปห้องน˺าก่อนนะ อย่ากินมันให้มากเกินไปนักล่ะ มันเป็นอาหารขยะระวังอ้วน มันไม่ดีต่อสุขภาพของพวกเธอสองคน”“ไปตายซะ!” สาวน้อยสองคนเหลือบตามองเขา “คนกำลังกินอยู่อย่าพูดอะไรน่ารังเกียจแบบนั้นอีก”“รีบมาดูนี่สิ!” หู่หลี่ลี่เอ่ย หลังจากที่เคี้ยวมันฝรั่ง ทันใดนั้นเธอก็ตบโต๊ะดังป้าบ จ้องมองไปที่หน้าจอแล็ปท็อปของเธอแล้วพูดขึ้น“อะไร!” ฉินเฉา กับ ฟางเหวิน พูดออกมาอย่างตกใจ
