“เลิกงานซะที!” ฉินเฉาลุกจากเก้าอี้ยืดเส้นยืดสายไปมาเปลี่ยนชุดเครื่องแบบเป็นชุดไปรเวทของเขาช่วงฤดูใบไม้ร่วงจะค่อนข้างมืดเร็วมากเวลาประมาณ 18:00 น ถึง19:00 น ฟ้าก็เริ่มมืดแล้ว อากาศของเมืองซู่หนานมักจะเป็นแบบนี้ ยิ่งใกล้หน้าหนาวยิ่งมืดเร็ว“ลูกพี่ฉินเฉาจะกลับบ้านแล้วเหรอ?” ทันใดนั้นเฉินหยิงหยางก็เข้าปราชิดฉินเฉาแล้วพูดว่า “คืนนี้อยู่กับเดี้ยนเถอะ อยู่กับเดี้ยนเถอะนะมาผ่านคืนนี้ด้วยกัน”“หยุด!” ฉินเฉารีบผลักเฉินหยิงหยางออกไป “ผมจะกลับบ้านไปนอน นายก็ไปทำเรื่องของนายซะไป๊”“อย่าเพิ่งไป เดี้ยนมีของดีที่อยากจะให้ลูกพี่”“ทำไมลูกพี่ไม่ไปหากระบองไฟฟ้าหวังคุนล่ะ”“แหม รูปร่างของลูกพี่ดีมากจริง ๆ เลยนะฮ้า เดี้ยนชอบผู้ชายมีกล้ามโต ๆ เห็นแล้วเดี้ยนใจละลาย”“ไม่ใช่พวกจ˺าม˹าเหรอที่น่ารักน่ะ?”“กินแต่ของเดิม ๆ ไม่เบื่อบ้างหรือไง ไม่อยากลองอะไรที่แตกต่างบ้างเหรอ”“ไปตายซะ”“ชิ! คนไร้หัวใจ …” ตาเฉินหยิงหยางแดงก˹า เมื่อถูกฉินเฉาปฏิเสธฉินเฉาออกจากห้องรักษาความปลอดภัย เขาเอาจักรยานเก่า ๆ ของเขาออกมาเตรียมปั่นกลับบ้าน จักรยานคันนี้เป็นของอีกชิ้นหนึ่งที่ฉินเฉาไม่สามารถปล่อยมันไปได้ ไม่ใช่เพราะว่ามันใช้ขี่มาทำงานได้ แต่..พวกขนส่งมวลชนมันแพงเกินไปชีวิตกลางคืนของนักศึกษามหาวิทยาลัยเริ่มตอน 2 ทุ่ม ดังนั้นเวลาตอนนี้รอบ ๆ บริเวณโรงเรียนเลยจึงเงียบ ที่ตั้งของโรงเรียนไม่ใกล้กับตัวเมืองเท่าไหร่ ดังนั้นจึงมีรถบางคันที่ผ่าน
