ว่าเยอะ…”หลังจากเวลาผ่านไป เฉินหยิงหยางก็ไม่คิดเก็บอาการอีกเธอปล่อยท่าทางตุ้งติ้งออกเต็มที่ แล้วมองฉินเฉาด้วยสายตาหวานหยดย้อยราวกับจะกลืนกิน ฉินเฉาเหงื่อตกรู้สึกเสียววาบตรงบริเวณบั้นท้ายของตัวเองในทันทีเมื่อเฉินหยิงหยาง เห็นว่าผ้าพันแผลมัมมี่ที่พันรอบหัวของฉินเฉาหายไป เปิดเผยใบหน้าที่ดูเจ้าเล่ห์ มันทำให้เขาหลงรักฉินเฉามากยิ่งกว่าเดิม“อะแฮ่ม…” กระบองไฟฟ้าหวังคุน จ้องอย่างเย็นชาฉินเฉาด้วยสายตาเย็นชา มันคิดมาตั้งแต่เมื่อคืนว่า ถึงแม้มันจะไม่สามารถเตะฉินเฉาออกไปจากโรงเรียนนี้ได้ แต่หน้าที่ภายในสำนักงานนี้มันก็ยังสามารถสั่งเขาได้“ฉินเฉาวันนี้เป็นเวรของนายยืนยาม”ฉินเฉามองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นฝนตกกำลังตกอยู่เขาขมวดคิ้วจ้องไปที่กระบองไฟฟ้าหวังคุน “ข้างนอกฝนตก ยังคิดจะให้ผมไปยืนข้างนอก?”“ไอ้หนูฉินเฉา อย่าโอหังให้มากนัก!” หวังคุนใช้กระบองไฟฟ้าฟาดลงไปที่โต๊ะอย่างแรง แล้วลุกขึ้น “นายรับเงินจากโรงเรียน อย่าคิดว่าแค่มาจะนั่งกินนอนกินอยู่ในตึกรักษาความปลอดภัยนี้เท่านั้น! ฝนตกแล้วไง จะไม่ต้องมีเวรยามเลยหรือไงห้ะ? นายถามคนที่นี่ทั้งหมดดู มีใครบ้างที่ไม่ต้องไปยืนยามตอนฝนตก”“คุณ…” ฉินเฉาขบฟันของเขา เขาไม่สามารถทนกับท่าทางมั่นอกมั่นใจของกระบองไฟฟ้าหวังคุนได้ เขายืนขึ้นทันที กระบองไฟฟ้าหวังคุนกลัวทำให้ก้นของเขากระแทกลงบนเก้าอี้ เขาหน้าซีด“เดี๋ยว ๆ ๆ ไอ้เด็กนรก แกคิดจะทำอะไร!” เขาจับกระบองไฟฟ้าของเขาแล้
