ไม่นานก็ถูกจับได้โดยนักเรียนกลุ่มนั้นหนึ่งในนักเรียนกลุ่มนั้นย้อมผมสีฟ้าสวมใส่เสื้อผ้าแบรนด์เนม นักเรียนผมฟ้าตบเข้าไปที่หน้าเด็กอ้วนจนล้มลงบนพื้นเด็กอ้วนร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดเหมือนกับหมูถูกเชือดนักเรียนคนอื่น ๆ ประเคนฝ่าเท้าให้เขาตุ้บตับ ๆ เด็กอ้วนตัวงออยู่บนพื้นเปียก ๆ จากแรงเตะ พยายามป้องกันใบหน้าของตนเองนักเรียนคนอื่นทำเป็นมองไม่เห็นว่าเกิดอะไรขึ้น พวกเขาทำแค่มองเด็กอ้วนคนนั้นด้วยสายตาสงสาร แต่ไม่มีใครเข้าไปช่วยเหลือสักคน“บังอาจมาวุ่นวายกับผู้หญิงของฉัน ฉันจะทำให้แกจำไปอีกนาน!”นักเรียนผมฟ้าคนนั้นเตะเขาทันที จากนั้นมันก็กระโดดกระทืบสองเท้าเข้าใส่หน้าของเด็กอ้วนคนนั้นฉินเฉาไม่อาจทนอีกต่อไป เขาต้องการหยุดเด็กพวกนั้น เขาเคลื่อนไหวทันที ทันใดนั้นเขาก็จำคำของเฉินหยิงหยางได้อย่าตัดสินใจ เป็นกฎที่สำคัญที่สุดอย่าเพิกเฉยมัน เมื่อคิดเกี่ยวกับสิ่งนี้ เขาลังเลในตอนนี้เอง สาวสวยหุ่นดีคนหนึ่งก็เดินออกมาจากมุมหนึ่งของตึกเมื่อเห็นนักเรียนตีกันที่นี่ ผู้อำนวยการซูเฟยขมวดคิ้วแต่ไม่พูดอะไร“แกบังอาจมาแย่งผู้หญิงกับฉัน ฉันจะทำให้แกเสียใจที่เกิดมา!”นักเรียนผมฟ้ายิ่งเกรี้ยวกราด เขาหยิบเอาแท่งเหล็กออกมา ดูเหมือนเขาต้องการจะหักขาเด็กอ้วนคนนั้น“พวกนายพอได้แล้ว!” ฉินเฉาไม่อาจทนได้อีกต่อไป เขาพุ่งเข้าไปแล้วผลักนักเรียนผมฟ้าทันทีทันใดนั้นกลุ่มนักเรียนรอบ ๆ ก็มองดูฉินเฉาด้วยสายตาที่แตกต่างบ้างมองด้วยสายตา
