“แกจะทำอะไร? ไอ้เด็กเปรต แกคิดจะทำอะไรน่ะห๊ะ!?” เจ้าอ้วนหวังควงแขนไปรอบ ๆ ทำท่าทางอย่างกับหมูในโรงฆ่าสัตว์ที่กำลังจะโดนเชือด “ไอ้สัตว์ประหลาด! ปล่อยฉันไป!”เขาน่ะเหรอคือสัตว์ประหลาด? เสียงตะโกนปลุกฉินเฉาตื่นจากความโกรธ ฉินเฉาคลายมือออกปล่อยร่างของเจ้าอ้วนหวังร่วงลงพื้นความเจ็บปวดเล่นแปล๊บขึ้นที่ก้นกบของเจ้าอ้วนหวังมีเรื่องแปลก ๆ เกิดขึ้นกับเขาหลายอย่าง ฉินเฉาทบทวนความจำจากเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน เขาแสดงท่าทางราวกับเป็นฮีโร่ เขาคลับคล้ายคับคลาเหมือนว่าตัวเองได้เห็นเงาดำ ๆ ลอยเข้าสู่ร่างกายของตน ตอนที่แจกันตกใส่หัวของเขา แล้วจากนั้นอยู่ ๆ เขาก็แข็งแรงขึ้น ไม่ใช่เฉพาะที่แขนกลายเป็นสีดำเหมือนสัตว์ป่า แต่เขาสามารถหยุดรถที่วิ่งมาด้วยความเร็วสูงด้วยแขนเปล่า ๆ ตอนนี้ร่างกายของเขาเปี่ยมล้นไปด้วยพลังความแข็งแกร่ง แม้แต่กระแสไฟฟ้าจากกระบอง ยังไม่สามารถทำให้เขาเจ็บปวดได้ เขาสามารถอัดพวกรปภ.เหล่านี้ด้วยมือเปล่าอย่างง่ายดายในตอนนี้เอง หนึ่งในรปภ.ได้เข้ามากอดเขาไว้จากทางด้านหลังจากนั้นตะโกนว่า “เร็วเข้า ฉันจับเขาได้แล้ว รีบช่วยหัวหน้าเร็วเข้า!”หลังจากชายคนนี้ร้องตะโกนคนอื่น ๆ ก็เริ่มรู้สึกตัว พวกมันรีบวิ่งไปหาอ้วนหวัง แล้วเห็นว่าสภาพของมันค่อนข้างสะบักสะบอมจากการถูกโจมตี ระหว่างนั้นเองชายคนที่จับตัวฉินเฉาก็พ่นลมหายใจที่เหมือนกับกลิ่นกล้วยไม้ออกมา แล้วพูดกระซิบข้างหูฉินเฉาว่า“กายาปีศาจ…..หึหึ โชค
