ๆ พึมพำออกมา “ไอ้กะล่อน”เลขาฉินมองเขา “คุณเรียกฉันว่าฉินหลิงก็ได้ค่ะ มากับฉัน…ผู้อำนวยการรอคุณอยู่นานแล้ว”แล้วเธอก็เดินส่ายสะโพกอย่างผ่อนคลายเข้าไปในโรงเรียนสะโพกกลมกลึงที่ถูกหุ้มด้วยเครื่องแบบรัดรูป ขลับให้ก้นกลม ๆของเธอดูราวกับแตงโมสองลูก ฉินเฉากับรปภ.คนอื่น ๆ ต่างพากันจ้องมองตาเป็นมัน มุมปากของแต่ละคนมีน˺าลายไหลย้อยออกมาฉินหลิงรู้สึกเหมือนกำลังถูกจ้องมองจากข้างหลัง เธอหันขวับกลับไปมองหน้าพวกเขา ถลึงตาจ้องมองพวกเขาอย่างคาดโทษ“มองอะไรกัน!? แยกย้ายไปได้แล้ว!”“ครับ ๆ!” ฉินเฉาพยักหน้า แต่ในใจกลับไม่ได้คิดอย่างนั้น โอ้อนิจจังเพราะความหื่นอาจนำทางเจ้าสู่ความขมขื่น หลายครั้งหลายคราที่เขาพยายามยับยั้งชั่งใจ ทันใดนั้นหางตาของเขาเห็นความเกลียดชังออกมาจากสายตาของเจ้าอ้วนหวัง เขาจึงรีบเดินตามฉินหลิงไปอย่างรวดเร็ว“ไอ้เด็กเปรต!” หลังจากที่ทั้งสองคนเดินจากไปไม่นาน อ้วนหวังก็ร้องตะโกนด้วยความโมโห “ไอ้เด็กนรกนั่นมันกำลังจะมาทำงานที่นี่พวกแกทุกคนต้องสั่งสอนมันให้หลาบจำ ให้มันรู้ว่าใครใหญ่ อัดมันทุกครั้งที่เห็น ได้ยินมั้ย! ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น ฉันรับผิดชอบเอง!”จากนั้นมันก็เดินลูบก้นสลับกับหัวของตัวเอง เดินกะโผลกกะเผลกกลับเข้าห้องรักษาความปลอดภัยไป“เหอะ!” รปภ.คนอื่น ๆ ก่นด่าเขา หน้าอย่างแกนะเหรอจะมานั่งรับผิดชอบถ้าเกิดอะไรขึ้น บังคับพวกเราให้ทำร้ายคนอื่น ถ้าถึงเวลาเข้าจริง ๆ คนที่ต้องคอพาดเขียงก็ไม่พ้น
