อืมม…” หู่หลี่ลี่จำอีกชื่อของฉินเฉาได้อีกครั้ง มันทำให้เธออดหัวเราะอีกครั้งไม่ได้ เมื่อเห็นสายตาของฉินเฉา เธอยิ้มแล้วพูดว่า “เขาช่วยฉันไว้ ถ้าไม่ได้เขานะ ป่านนี้เธอคงไม่ได้เห็นหน้าฉันแล้วล่ะ”“จริงเหรอ?” ฟางเหวินมองหัวของเขาอย่างอดไม่ได้ เพราะบนศีรษะของเขามีผ้าพันแผลคล้ายมัมมี่ มันโดดเด่นสะดุดตาอย่างที่สุดจากนั้นก็มองไปรอยช˺าที่แขนซ้ายของเขามันทำให้เธอรู้สึกตกใจเป็นอย่างมาก เพราะซากความเสียหายที่ทิ้งร่องรอยอยู่บนถนนตง รถสปอร์ตคันหรูของอธิบดีตำรวจพังยับเยิน ซึ่งกำลังมองหาคนชดใช้ค่าเสียหายอยู่ในเวลานี้คน ๆ นี้คือคนที่ต้องรับผิดชอบ? ฟางเหวินอดสงสัยไม่ได้ในตอนนี้ชายอ้วนเตี้ยที่สวมเครื่องแบบรปภ. เดินออกมาจากบริเวณโรงเรียนกวงหยวนเขาก้าวเท้าอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นทั้งสามยืนอยู่ก็จ้องมองด้วยความสงสัยทันที“พวกคุณสามคน มายืนเกะกะขวางทางอะไรที่นี่? นี่เป็นทางเข้าไม่ใช่สนามเด็กเล่น!”ชายอ้วนแสดงท่าทางหยิ่งยโส ทำให้ฉินเฉาชักเริ่มไม่พอใจ“อ๊าาาา คุณหวัง!” สาวน้อยทั้งสองรีบก้มหัวลงแล้วพูดอย่างหวาดกลัวว่า “พวกเราเป็นนักเรียนของที่นี่”“นักเรียน? บัตรนักเรียนของพวกเธออยู่ไหน?”ทั้งคู่ดึงบัตรนักเรียน ออกมาจากกระเป๋าตังค์ของตัวเองออกมาอ้วนหวังแกล้งทำเป็นตรวจดูบัตรนักเรียน แต่ที่จริงมันแอบมองหน้าอกของพวกเธอ แล้วพูดอย่างพอใจขึ้นว่า “เอาล่ะ…พวกเธอเป็นนักเรียนโรงเรียนนี้จริง ๆ ถ้าอย่างนั้นก็อย่ามายืนคุยกันอยู่
