วที่ชนกับเสาประตูโรงเรียนปูดนูนบวมขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด หน้าตาเหยเกด้วยความเจ็บปวด “ไอ้ลูกพ่อแม่ไม่สั่งสอน ไม่รู้หรือไงว่าใครเป็นเจ้าของที่นี่?บังอาจมาสร้างปัญหาให้ที่นี่?! ไอ้เด็กนรก! อัดมันให้เละเดี๋ยวนี้! ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นฉันรับผิดชอบเอง! ใครที่ไม่ทำตามก็ไสหัวออกไปซะ!”ก่อนหน้านี้ รปภ.คนอื่น ๆ ยังไม่อยากยุ่งกับการวิวาทส่วนตัว แต่ทันทีที่อ้วนหวังตะโกนแล้วได้ยินคำพูดสุดท้ายของมัน พวกเขาก็พุ่งเข้าหาฉินเฉาอย่างจำใจทันทียิ่งโกรธฉินเฉายิ่งสุขุมเยือกเย็น ‘นี่เหรอที่เรียกว่าหัวหน้า รปภ.ช่างไร้จิตสำนึก มันเป็นหัวหน้าเวร รปภ.ของโรงเรียนนี้จริง ๆ น่ะเหรอ?นิสัยใจคอไม่ได้ต่างกับพวกนักเลงชั้นต˹า!’“ไป!” รปภ.ทั้งหลายพุ่งเข้าจับฉินเฉาพร้อมกับรุมสะกำถวายหมัดประเคนเข้าใส่เขา ทันใดนั้นเอง ย๊ากกก!!! ฉินเฉาส่งเสียงคำรามหลังจากนั้นเขาเพียงแค่ขยับร่างกาย รปภ.ที่ลอยน˺าอยู่รอบตัวก็กระเด็นออกไปคนละทิศคนละทางฉินเฉาพุ่งไปข้างหน้าสองก้าว ยืนอยู่ข้างหน้าอ้วนหวังจ้องมองมันด้วยสายตาอำมหิต หลังจากนั้นก็หัวเราะดังขึ้นในลำคอ“หึ แกอยากจะฆ่าฉันเหรอ? งั้นฉันจะฆ่าแกก่อน!” จากนั้นเขายืดมือออกไป และยกอ้วนหวังที่หนักมากกว่าร้อยกิโลขึ้น
