เวลานี้ฉินเฉากำลังเข้าสู่ห้วงนิทรา ในฝันนั้นค่อนข้างสับสนเล็กน้อย เขาเห็นตัวเองสวมใส่ชุดดำทั้งตัว ผู้คนรอบข้างมองเขาด้วยสายตาไม่เป็นมิตร ในมือถือกระดิ่งแปลก ๆ ก่อนที่เขาจะได้มีโอกาสปล่อยกระดิ่งไป กระบี่ที่ดูล˺าค่าก็หล่นลงมาจากฟากฟ้า แทงทะลุเข้าไปในร่างของเขาทันใดนั้นเสียงก่นด่าสาปแช่งก็ดังกึกก้องไปทั้งท้องฟ้า“หนอยยยย∼∼ไอ้เด็กเวร ถ้าแกยังไม่ยอมจ่ายค่าเช่าเดี๋ยวนี้นะ ฉันจะจับแกโยนออกนอกห้อง” จากนั้น ฉินเฉา ก็เห็นเถ้าแก่เจ้าของห้องเช่า วันนี้เขาแต่งกายเข้ามาทวงค่าห้องด้วยสภาพน่าอุจาดตาอย่างที่สุดเขาสวมใส่เพียงเสื้อกล้ามกับกางเกงบ็อกเซอร์เท่านั้น ส่วนในมือ ถือเครื่องดูดฝุ่น กำลังแหวกฝูงคนเข้ามาหาเขา“มาทวงอะไรวันนี้นะเถ้าแก่ ค่าเช่าของผมมันถึงกำหนดพรุ่งนี้!”ฉินเฉา ตะโกนออกไปด้วยน˺าเสียงกล้า ๆ กลัว ๆ หลังจากนั้นก็รีบทะลึ่งตัวลุกขึ้นนั่ง แล้วในตอนนั้นเองเขาก็พบว่าตนเองไม่ได้อยู่ในห้องอพาร์ทเมนท์ของตัวเองแต่ตอนนี้เขานอนอยู่บนเตียงที่ส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด ภายในห้องพยาบาล“เดี๋ยวนะ นี่เรามาอยู่ในโรงพยาบาลได้ยังไง?” ฉินเฉาคิดถึงเหตุการณ์เมื่อคืน เวลานั้นเขาเสมือนกับฮีโร่ผู้ยิ่งใหญ่ก็ไม่ปาน เขายกมือขึ้นมาลูบๆ คลำๆ บริเวณศีรษะของตัวเอง ซึ่งปัจจุบันถูกพันด้วยผ้าพันแผลบาง ๆ จนกระทั่งมือเจ้ากรรมเผลอไปแตะตรงแผลเข้าอย่างจัง โอ้ยย! อู้ยยย∼ เขาส่งเสียงครางร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด“ร้องทำไม? หัวของคุณมีเ
