ลยเหรอไงวะ!?”“แก!” ฉินเฉาที่ถูกพวกที่เมาแล้วขับต่อยเข้า เริ่มขมวดคิ้วด้วยความโกรธ สายตาจับจ้องไปยังเด็กหนุ่มคนนั้น แต่แล้วฝ่ายตรงข้ามก็พ่นคำสบถด่าทอออกมาอย่างมันปาก“บัดซบ! แกรู้ไหมว่าพ่อฉันเป็นใคร! จะบอกให้ พ่อฉันคือ หลี่ฝูหมินนะโว้ย!”“แล้วไงวะไอ้หนอนผักบุ้ง พ่อของฉันคือหลี่ซื่อหมิ่นโว้ย!” ฉินเฉาเถียงออกไปด้วยความโกรธ แอบคิดว่า ‘ไอ้บ้านี่มันเมาจนพูดไม่รู้เรื่อง?’การประเมินของ ฉินเฉา คาดว่าชายคนนี้ยังไม่เห็นสภาพซากรถของตัวเองว่ามันพังยับเยินขนาดไหน ถ้าเห็นเมื่อไหร่มันคงได้ร้องไห้ฟ้องพ่อมันแน่“หนีเร็วเข้า!” ขณะฉินเฉากำลังครุ่นคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ นักเรียนสาวที่อยู่ข้าง ๆ เขาก็ได้สติขึ้นมา จากนั้นก็รีบคว้ามือของเขาแล้ววิ่งออกไปจากจุดที่เกิดเหตุทันที ซึ่งเป็นขณะเดียวกับฝูงชนได้เข้ามามุงดูชายขี้เมากำลังก่นด่าขณะที่สาวน้อยกราชากมือฉินเฉาวิ่งออกมานั้น ภายในหูของเขาได้ยินเสียงของชายที่เมาร้องตะโกนด่าแบบไม่หยุด เขายิ้มออกมาด้วยความรู้สึกเบิกบานใจ“ไสหัวไปให้พ้นทางเลยไอ้พวกบ้า! รู้มั้ยว่าพ่อฉันเป็นใคร? พ่อฉันคือ หลี่ฝูหมิน!”ปล. (TL: หลี่ซื่อหมิ่น = จักรพรรดิที่มีชื่อเสียงในราชวงศ์ถัง)
