ต็มเมือง”อวิ๋นตั่วฟังแล้วก็ได้แต่ก้มหน้า หน้าแดงสือเหยียนเห็นท่าทางของเธอแล้วก็รู้สึกว่าเธอยังเหมือนเมื่อตอนเป็นเด็กไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด คนคนหนึ่งรักษาหัวใจที่บริสุทธิ์ไว้เหมือนอย่างในอดีตได้ยังไง?“ช่วงนี้อวิ๋นเฉียวเป็นยังไงบ้าง?” เธอถามต่อแบบสบายๆ“ดีมากๆ เลยล่ะ เขาปลีกตัวออกไปอยู่ในป่าในเขากับอวี่ซี บ้านหลังเล็กของเขาก็เป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาแล้ว บ้านกับห้องสมุดกลายเป็นเหมือนแหล่งท่องเที่ยวของหมู่บ้าน พอถึงวันหยุดคนก็เต็มเลย”“ดีจริงๆ นะ ถ้าเป็นเมื่อก่อนฉันคงนึกภาพแทบไม่ออกว่าอวิ๋นเฉียวจะใช้ชีวิตแบบนี้”ทั้งสองกินหม้อไฟเสร็จก็ออกมาขึ้นรถของตนระหว่างทางกลับบ้าน สือเหยียนผ่านปากซอยเล็กๆ ที่ล้อมรอบไปด้วยผู้คน เธอไม่ใช่คนชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน แต่บริเวณนั้นคนเยอะมากจนทำให้เธอขับผ่านไปได้ลำบาก พอบีบแตรหน่อยก็มีคนยอมฝืนใจถอยให้ทางเธอผ่านไปขณะที่กำลังจะขับผ่านเงาร่างหนึ่งก็ผ่านรถเธอไป ทำเอาเธอผงะตกใจกระทั่งดึงสติกลับมาได้ คนคนนั้นก็หายไปแล้วสือเหยียนพยายามทำให้ตัวเองสงบลง บอกตัวเองว่าโชคดีแล้วที่ไม่ได้ไปชนใครเข้า หลังจากนั้นก็พลันรู้สึกเย็นวาบ แอบคิดว่าคนคนนั้นเหมือนผีที่ทำให้คนตัวสั่นขึ้นมาทั้งๆ ที่เธอไม่ได้หนาว โดยเฉพาะในตอนกลางคืนแบบนี้ชิวเจี๋ยวาง USB ลงบนโต๊ะ ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนมันไปตรงหน้าหยูอี้ซิน“ของที่คุณต้องการ ผู้หญิงคนนั้นเห็นผม ผมก็เลยจำเป็นต้องฆ่าเธอ”“อะไรนะ?” หยูอี้ซินปากสั่นไปหม
