บทที่ 42 ศิลาสุขาวดี
เร่งฝีเท้าเข้าไปในหุบเขามารอับเฉา หลี่ลี่สอดส่องมองหาเงาของสมุนมาร
เพียงชั่วชาหมดร้อน ขณะที่หลี่ลี่กำลังค้นหาอยู่นั้น ทันใดนั้นกลิ่นเหม็นสาบก็โชยมา ตามมาด้วยลมเย็นยะเยือก โดยรอบพลันมืดมิดลงในพริบตา
“ฮ่า! ฮ่า! อาหารมาหาข้าถึงที่เลยหรือนี่!” ท่ามกลางสายลมเย็นยะเยือก สมุนมารตนหนึ่งหัวเราะอย่างชั่วร้าย พุ่งตรงเข้าหาหลี่ลี่
“พวกเรารุมมันพร้อมกัน ใครแย่งได้ก็เอาไป” สมุนมารอีกตนไม่ยอมน้อยหน้า ร้องตะโกนเรียกพวกพ้อง ขณะพุ่งเข้าใส่ด้วยความรวดเร็ว
ถูกล้อมรอบด้วยลมเย็นยะเยือก หลี่ลี่จ้องมองเหล่าสมุนมารอย่างไม่สะทกสะท้าน กระบี่ต่อสู้แนบไว้ที่อก กระตุ้นฤทธิ์เทพมังกรสวรรค์อย่างลับ ๆ
มือถือกระบี่ต่อสู้ หลี่ลี่ไม่ได้ตื่นตระหนก ก้าวเท้าด้วยวิชาแมวป่า พุ่งเข้าหาสมุนมารที่พุ่งเข้ามาเร็วที่สุด
ปราศจากเล่ห์กล หลี่ลี่แทงกระบี่ออกไป ในขณะที่ปล่อยวิชาฤทธิ์เทพมังกรสวรรค์ ปราณยุทธ์ไหลเวียน ความเร็วของหลี่ลี่เพิ่มขึ้นหลายเท่า ราวกับควันสีเขียว ปรากฏตัวต่อหน้าสมุนมารตนนั้นอย่างกะทันหัน
สมุนมารยังไม่ทันได้ตอบสนอง กระบี่ก็พุ่งทะลุหน้าอกของมันแล้ว
เอียงศีรษะเล็กน้อย หลี่ลี่หลบการโจมตีทางวิญญาณของมาร แล้วก้าวถอยหลังอย่างรวดเร็ว ร่นระยะห่างออกไปหนึ่งจั้ง
และในขณะที่หลี่ลี่ถอยออกไป ที่เดิมที่เขายืนอยู่ ก็ปรากฏกระบองหนามขึ้นมา กรงเล็บอันแหลมคมบนนั้น อยู่ห่างจากร่างของหลี่ลี่เพียงหนึ่งนิ้วเท่านั้น
