ิดได้ดังนั้น หลี่ลี่ จึงจงใจเปิดช่องว่างเล็ก ๆ ในทะเลวิญญาณที่ปิดสนิทของเขา
การกลืนกินวิญญาณสมกับเป็นความสามารถพิเศษของเหล่ามาร แม้จะเป็นเพียงรอยแยกเล็ก ๆ แต่วิญญาณมารก็รับรู้ได้ทันที มันคำรามด้วยความตื่นเต้นยินดี เร่งความเร็วขึ้นอย่างมาก รวบรวมพลังเฮือกสุดท้าย กลายเป็นควันสีเขียว พุ่งเข้าสู่ทะเลวิญญาณของหลี่ลี่ในที่สุด
ทันใดนั้น ทะเลวิญญาณของหลี่ลี่ก็รู้สึกพึงพอใจ เช่นเดียวกับตอนที่เขาดูดซับปราณยุทธ์ในหุบเขาอาวุธไร้ค่า และความรู้สึกอยากกลืนกินนั้นยังไม่ลดลง เห็นได้ชัดว่าวิหารแห่งราตรียังคงต้องการมารมาหล่อเลี้ยง
วิหารแห่งราตรีสามารถกลืนกินมารมาเสริมพลังได้ สิ่งนี้ทำให้หลี่ลี่มั่นใจขึ้นมาทันที
ออกแรงที่เท้า หลี่ลี่เริ่มต่อสู้กับสมุนมารที่เหลืออีกสิบเอ็ดตน
กระบี่ต่อสู้เปล่งประกายเย็นเยียบ ทุกครั้งที่ฟาดฟัน ก็ทำให้สมุนมารร้องโหยหวนและถอยร่น ทันทีที่สบโอกาส หลี่ลี่ก็จะโจมตีทันที ทุกครั้งที่โจมตีอย่างเต็มกำลัง ก็ทำให้สมุนมารร้องโหยหวนและสูญเสียร่างกาย และอาศัยโอกาสนี้ หลี่ลี่ก็จะเปิดทะเลวิญญาณปล่อยให้มารตนนั้นพุ่งเข้าไป
หลี่ลี่ไม่รู้ว่าขีดจำกัดของวิหารแห่งราตรีคืออะไร การที่วิญญาณมารเข้าสู่ร่าง เกี่ยวข้องกับชีวิตของเขา เขาจึงไม่กล้าโลภมาก ทำได้เพียงกลืนกินทีละตนเท่านั้น
เพียงชั่วอึดใจ สมุนมารสิบสองตน ก็ถูกหลี่ลี่สังหารจนหมดสิ้น แต่ความปรารถนาที่จะกลืนกินในจิตใจของเขากลับไม่ลดลงเลยแม้แต่
