าทำไมคะ?เขาไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเราสักหน่อย! คนหนึ่งไม่ทำตัวเองเป็นคนนอก อีกคนก็ไม่ทำว่าเขาเป็นคนนอก แปลกนักล่ะ!”“เรื่องนี้จะมาโมโหแม่ได้เหรอ? เขาซื้อมาให้ด้วยความหวังดี จะให้ไม่รับแล้วบอกให้เขาเอากลับไป อาหารตั้งหลายอย่าง ราคาก็หลายสิบหยวน เกี่ยงกันไปมา ไม่ไร้เหตุผลไปหน่อยเหรอ?” ผู้เป็นแม่น้อยอกน้อยใจอวิ๋นตั่วแอบถอนหายใจในใจ นี่เป็นจุดร้ายกาจของหลิวอวี่เจ๋อ อาศัยบุญคุณเล็กๆ น้อยๆ รู้ว่าชูยินจะไม่ผลักไส เขาค่อยๆ แทรกซึมเข้ามาในบ้านหลังนี้ น่าสงสารบ้านของเธอที่ถูกหลิวอวี่เจ๋อค่อยๆ รุกเข้ากัดกร่อน แม้แต่แม่ของเธอก็ยังไม่รู้ตัวเลยสักนิดอวิ๋นตั่วเข้ามาในห้องครัว อวี่เจ๋อที่ใส่ผ้ากันเปื้อนเรียบร้อยแล้วกำลังฆ่าปลาอยู่“ปลานี่จะให้ตุ๋นนํ้าใสหรือนํ้าแดงดี?”“ยังไงก็ได้ค่ะ”“งั้นก็นํ้าแดงแล้วกันนะ และก็พี่ซื้อไก่มาด้วยตัวหนึ่ง จะได้ทำไก่ตุ๋นใส่เห็ดที่เธอชอบ ทำตุ๋นนํ้าใสทั้งสองอย่างคนไม่ค่อยดี เธอว่าไง?”“คุณเป็นส่วนหนึ่งของบ้านฉันแล้วนี่คะ ยังต้องถามฉันอีกเหรอ?”อวี่เจ๋อหยุดงานในมือ “นํ้าเสียงใส่อารมณ์นะ มีอะไรหรือเปล่า?”“ไม่มีอะไรค่ะ ยังไงถึงฉันพูดไปก็ไม่มีประโยชน์” อวิ๋นตั่วเดินไปเอาขึ้นฉ่ายมาเริ่มเด็ดใบ“อวิ๋นเฉียวบอกว่าสามวันมานี้เธอไม่ได้หลับตาเลย ยุ่งอะไรอยู่เหรอ?”อวี่เจ๋อพูดเรื่อยๆอวิ๋นตั่วคิดในใจว่าในที่สุดเขาก็พูดออกมาแล้ว ใช่ว่าเขาอยากรู้ว่าเธอยุ่งเรื่องอะไรอยู่ซะที่ไหน เขาอยากถามเรื่
