อวิ๋นตั่วพึมพำ “โรงแรมไหน?”“ที่ไหนก็ได้”“ช่วยได้มากจริงๆ จะบอกอะไรให้นะ ฉันไม่ได้พกเงินมาด้วย นายต้องจ่ายค่าโรงแรมเองนะ”อวิ๋นตั่วหาโรงแรมใกล้ๆ แล้วเข้าไปจอด กระเป๋าสตางค์ที่ล้วงออกมาจากกระเป๋าเทียนอี้นั้นไม่มีเงินสด แต่โชคดีที่มีเอกสารครบ พยุงเข้าไปถึงแผนกต้อนรับ เช็คอินเสร็จ ก็พาเข้าไปในห้องพักเทียนอี้กำลังนอนยิ้มให้เพดานอยู่บนเตียง ยามที่เอ่ยออกมา “อวิ๋นตั่ว*[1]”อวิ๋นตั่วเงยหน้า มองเพดานที่มีสีพื้นเป็นสีฟ้า โคมไฟที่แขวนอยู่ทำเป็นรูปก้อนเมฆ เธอยิ้มจนตาหยี “อวิ๋นตั่วจริงๆ ด้วย”เมื่อได้ยินเสียงเธอ เทียนอี้ก็หันมาหา “อวิ๋นตั่ว เธอมาแล้วเหรอ?”เจ้าของชื่อยกสองมือขึ้นเท้าเอว ยืนอยู่หน้าเตียงพร้อมหอบหายใจ “ฉันมาส่งนายถึงโรงแรม ถือว่าทำบุญก็แล้วกัน พรุ่งนี้เช้าก็ไปจ่ายค่าห้องด้วย แค่นี้แหละ!”เธอหมุนตัวจะกลับออกไป แต่ก็โดนเทียนอี้ดึงไว้จนล้มลงบนเตียง เขากอดเธอไว้ พร้อมกับร้องไห้งึมงำ “อวิ๋นตั่ว อย่าทิ้งฉันไป บอกมาสิว่าฉันทำผิดอะไร? ฉันเลือกพ่อของตัวเองไม่ได้ ถ้ารู้ว่าเขาจะกลายมาเป็นสิ่งกีดขวางระหว่างเรา ฉันคงไม่มาเกิดในครอบครัวของเขาหรอก”“อย่ามาตลกน่า รู้ไหมว่ามีคนตั้งกี่คนที่อิจฉานาย?”อวิ๋นตั่วดันเทียนอี้ออก “ตัวเองได้เปรียบคนอื่นแท้ๆ ยังจะมาน้อยอกน้อยใจอีก นอนดีๆ เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็เป็นวันดีๆ เองนั่นแหละน่า!”แล้วเธอก็รู้สึกว่าตัวเองนี่โง่จริงๆ จะเสียเวลาพูดกับคนขี้เมาแบบนี้ไปเพื่ออะไร?ทว่าค
