นของเขาแน่ๆ เพื่อนของเขา จะให้ใครก็ได้เอาบัตรมาส่งได้ยังไง?”“ขอบคุณค่ะผอ.เปา รบกวนคุณแล้ว ต้องรบกวนให้คุณเอามาส่งด้วยอีก” น่าน่าขอบคุณด้วยท่าทางกระตือรือร้นผอ.เปารู้สึกว่าน่าน่ากระตือรือร้นเกินเหตุ เขาให้บัตรวีไอพีผอ.หลิวสองใบ แล้วทำไมเธอต้องขอบคุณอะไรขนาดนี้ด้วย? เขาทำหน้านิ่ง ถามด้วยท่าทางจริงจัง “น่าน่า บอกความจริงผมมา นี่ไม่ใช่คำสั่งของผอ.หลิวใช่ไหม?บัตรสองใบนั่นคุณอยากได้เองใช่หรือเปล่า?”“ไม่ใช่นะคะ เป็นคำสั่งจากผอ.หลิวจริงๆ ถ้าไม่เชื่อ คุณลองถามเขาได้เลยค่ะ”“แค่บัตรเข้างานสองใบ ให้ผมถึงขั้นไปถามผอ.หลิว มันจะน่ารำคาญเกินไปหน่อยแล้ว! ช่างเถอะ จะคำสั่งเขาหรือคุณอยากได้เอง ถึงยังไงแค่ผมเอาให้คุณก็พอ ผมขอตัวก่อน ยังมีเรื่องต้องจัดการอีกเป็นกอง!”น่าน่าเก็บของตัวเองไว้ แล้วเอาอีกสองใบเข้าไปให้อวี่เจ๋อ “ผอ.คะ ได้บัตรแล้วค่ะ”อวี่เจ๋อกำลังจะออกไปข้างนอก เขาก้มกวาดตามองแล้วบอก “เร็วดีนี่”“พอได้ยินว่าเป็นคำสั่งจากผอ. ผอ.เปาก็เลยเอามาส่งด้วยตัวเอง”อวี่เจ๋อไม่พอใจ “เป็นถึงผู้จัดการใหญ่ คิดไม่ถึงว่าจะมาทำงานเล็กๆน้อยๆ เองแบบนี้”“เขาคงรู้ว่าคุณจะพูดแบบนี้ ก็เลยแค่เอามาให้แล้วกลับไป ไม่กล้าอยู่เจอคุณ”“งั้นก็ถือว่าเขายังพอรู้ตัวอยู่บ้าง คุณช่วยเอาบัตรสองใบนี้เขียนชื่ออวิ๋นตั่วกับกู่เลี่ยง แล้วส่งไปที่นิวเอนเตอเทนเม้นท์ให้ผมที”“นิวเอนเตอเทนเม้นท์เหรอคะ?” นานาคิดว่าตัวเองหูฝาด“ทำไม มีปัญหาเหรอ?”
