ฉีกปาท่องโก๋เป็นชิ้นเล็กๆ ใส่ลงในนํ้าเต้าฮวยเสียงของอวี่ซีดังขึ้นเอื่อยๆ ราวกับกำลังเล่าถึงเรื่องราวกันห่างไกล “เช้าวันนั้นฉันตั้งใจจะไปดูอวิ๋นเฉียวกับอวิ๋นตั่วสักหน่อย จะได้ไปถามข่าวคราวของพี่ด้วย แต่พอไปถึงหน้าบ้านก็เห็นคนมีรอยสักเต็มตัวสองสามคนกำลังวิ่งออกมา แถมยังร้องลั่นตลอดทางว่า ฆ่าคนแล้ว ฆ่าคนแล้ว! ฉันก็เลยรีบวิ่งเข้าไปในบ้าน เห็นอวิ๋นเฉียวนั่งอยู่ที่พื้นมีมีดปลอกผลไม้โชกเลือดอยู่ในมือส่วนอวิ๋นตั่วก็กำลังกอดพี่ชาย สองพี่น้องตัวสั่นอย่างกับใบไม้ที่ร่วงจากต้นเพราะลมพัด ห่างจากพวกเขาไปประมาณหนึ่งเมตร มีศพของผู้ชายคนหนึ่งนอนอยู่ พร้อมกับเลือดสดๆ ที่ไหลออกมาจากตัว หลังจากที่อวิ๋นเฉียวถูกตำรวจจับ อวิ๋นตั่วก็เอาแต่ฝันร้ายอยู่นาน ตื่นมาก็พูดแค่ประโยคเดียวว่าเลือดคนน่ะสีเหมือนกันหมดเลย อวิ๋นอี้ฟานยังอยู่ในโรงพยาบาล น้าชูยินก็ไม่ได้ออกความเห็นอะไร ธนาคารก็มายึดทรัพย์สินของครอบครัวอวิ๋น ถึงจะทั้งหวาดกลัวทั้งทำอะไรไม่ถูก แต่อวิ๋นตั่วก็จำเป็นต้องบังคับให้ตัวเองเข้มแข็งเพื่อพ่อที่นอนอยู่ในโรงพยาบาล และเพื่อพี่ชายที่ฆ่าคน ตอนแรกอวิ๋นเฉียวถูกตัดสินจำคุกตลอดชีวิต เขารับไม่ได้ แทบแย่ไปเหมือนกัน แต่เพื่อให้พี่ชายได้รับการตัดสินที่เป็นธรรม อวิ๋นตั่ววิ่งไปขวางหน้ารถของประธานศาล ไปนั่งถือป้ายที่หน้าศาล คอยแจกใบปลิว อธิบายความไม่ยุติธรรมที่พี่ชายเธอได้รับฉันคิดไม่ถึงเลยว่าพอเธอฮึดสู้ขึ้นมาแล้วจะน
