พอมาถึงหน้าบ้าน อวิ๋นตั่วก็รีบเช็ดหน้าเช็ดตา เงยหน้ามองฟ้า สูดหายใจเข้า แล้วเดินเข้าบ้านเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเมื่อเห็นสองพี่น้องกลับมา ชูยินก็รีบยกถ้วยข้าวออกมาวางบนโต๊ะอวิ๋นเฉียวนั่งลง ยกถ้วยข้าวขึ้นมาแล้วก้มหน้าก้มตากิน ไม่พูดไม่จาชูยินหันมองอวิ๋นตั่ว เธอเองก็ส่งยิ้มให้ผู้เป็นแม่ ก่อนที่จะคีบเนื้อไก่ใส่ให้พี่ชาย “กินเนื้อนี่ พรุ่งนี้จะได้มือขึ้นเล่นได้”อวิ๋นเฉียวปรายตามองน้องสาว “นี่กำลังล้อพี่เล่นใช่ไหม?”“ใครจะกล้าล่ะคะ?”“คิดว่าพี่ไม่รู้จักเธอหรือไง เธอน่ะเรียนรู้เรื่องการด่าคนแบบไม่มีคำหยาบมาจากหลิวอวี่เจ๋อตั้งแต่เด็กเลยนี่”หลิวอวี่เจ๋อ สามคำที่เป็นราวกับอากาศเย็น ทำบรรยากาศในบ้านเปลี่ยนไปได้ทันที จู่ๆ อวิ๋นอี้ฟานก็ทำช้อนในมือตกพื้นอวิ๋นตั่วเก็บช้อนขึ้นมา ก่อนที่จะเดินเอาเข้าในล้างในห้องครัวแล้วเอาคืนให้ผู้เป็นพ่อ“วันนี้อาหารเป็นยังไงบ้าง? พ่อของลูกบอกว่าเบาไปหน่อย”“อร่อยมากค่ะแม่ วันนี้อากาศร้อน กินอาหารเบาๆ ก็ดีเหมือนกัน”“ผมก็ว่าดีนะครับ”ได้ยินแบบนั้น ชูยินก็รู้สึกเหมือนประสบความสำเร็จ หันไปมองอวิ๋นอี้ฟานด้วยความภาคภูมิใจ “เห็นไหมคะ ฉันบอกแล้วว่าฉันเข้าใจรสอาหารของพวกเขามากกว่าคุณ คุณก็ไม่เชื่อ”อวิ๋นอี้ฟานเองก็หัวเราะ แล้วพูดอ้อแออะไรบางอย่างออกมา“พ่อพูดว่าอะไรครับ?”“เขาบอกว่าแม่เยี่ยมมาก!”อวิ๋นตั่วหันมองผู้เป็นพ่อที่กำลังพยายามยกนิ้วโป้งให้แม่แล้วก็ยิ้มออกมาไม่รู้ตัวอวิ๋นอ
