พาเธอไปปรากฏตัวที่ร้านหม้อไฟเจ็ดรส บอกว่าพวกเขารักกัน ตอนนั้นเฉินอวี้ เจียงหนาน รวมทั้งตัวเขาด้วย ต่างก็รู้สึกว่าพวกเขาเหมาะสมกันราวกับคู่สวรรค์สร้าง ไม่คิดเลยว่าสุดท้ายแล้วจะมาเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น“ทำไมถึงจะหาไม่เจอ?” ใบหน้าของอวี่เจ๋อยังเปื้อนยิ้ม เขายังคงหลับหูหลับตามั่นใจในตัวเอง “คนทั้งคน ไม่มีทางที่จะสูญหายไปอย่างไร้ร่องรอยหรอก ขอเพียงไม่หายสาบสูญ ยังไงฉันก็ต้องหาเจอแน่นอน”“โอเค จริงอยู่ที่อาจจะหาเจอ ถ้าอย่างนั้นนายเคยคิดไหมว่าถ้าเธอแต่งงานไปแล้วล่ะ?”“เป็นไปไม่ได้! เราสัญญากันแล้ว หากไม่ใช่ความตายอะไรก็แยกเราออกจากกันไม่ได้!” จู่ๆ อวี่เจ๋อก็ดูลุกลี้ลุกลนขึ้นมา“แต่ตอนแรกเป็นนายเองไม่ใช่เหรอที่เลือกจะจากเป็น นายทิ้งเธอไปวันหมั้น นายทำแบบนั้นแล้วเธอยังจะยืนกรานรักษาสัญญาอีกเหรอ?”เจียงหนานลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็คิดว่าถ้าไม่ถามคำถามนี้ออกมา เธอคงไม่สบายใจแน่ๆ “ทำไมตอนนั้นนายถึงจากไปล่ะ? อวิ๋นเฉียวบอกว่าเขาเป็นคนให้นายไป ทำไมเขาถึงต้องให้นายไปในวันหมั้นของน้องสาวตัวเอง?”อวี่เจ๋อไม่ได้ตอบอะไร เขาจ้องหนังสือพิมพ์ตรงหน้าเขม็ง ตั้งแต่กลับมาดูเหมือนทุกคนก็จะถามคำถามนี้กับเขา ทำไม? เขารู้ว่าพวกเขาไม่เข้าใจ แต่เขาก็ไม่สามารถตอบออกไปได้ ทว่าในใจก็พอจะเรียบเรียงเรื่องราวได้ ถ้าไม่ใช่เพราะตนไปเตือนหยูอี้ซินจนกลายเป็นการไปสะกิดความคิดอยากจะฆ่าคนของคนใจสกปรกอย่างฝ่ายนั้น บางทีอาจจะไม่เกิดเรื่อ
