นพูดขึ้นว่า “ลูกชายฉลาด ลูกสาวสวย อวิ๋นอี้ฟานนี่โชคดีจริงๆ! ได้ยินว่าภรรยาก็สวยมากด้วย”“แม่ของพวกคุณอยู่ไหนล่ะ แขกมาบ้านแล้ว ไปแอบอยู่ไหนกัน นี่ไม่ใช่วิธีรับแขกเลยนะ!” ลูกพี่อดถามขึ้นไม่ได้“พวกคุณยังไม่ตอบคำถามผมเลยนะ พวกคุณมีหลักฐานอะไรมาบอกว่าพ่อผมติดหนี้พวกคุณ?”พี่ใหญ่ที่นำหน้ามาหยิบกระดาษออกมาใบหนึ่ง แล้วสะบัดไปมาอยู่หน้าอวิ๋นเฉียวกับอวิ๋นตั่ว “เห็นหรือยังหมึกดำบนกระดาษขาว บนนี้มีลายเซ็นพ่อคุณอยู่ไม่ใช่เหรอ?”“ตอนนี้พวกเรายังไม่มีเงินมากขนาดนั้น พวกคุณให้เวลาเราสามวัน รอพวกเรารวมเงินได้ครบแล้วจะไปคืนแน่นอน”“พ่อคุณก็พูดแบบนี้แหละ ให้เวลาพวกเราสามวัน ให้เวลาสองวัน พูดตามตรงนะ พวกเราไม่ได้อยากทำให้พวกคุณลำบากหรอก โดยเฉพาะสาวน้อยที่สวยเหมือนดอกไม้อย่างคุณ แต่พวกเราต้องทวงหนี้ ถ้าพวกเราไม่ได้เงินกลับไปบ่อยๆ แบบนี้ คุณว่าพวกเราจะดูเหมือนไม่ตั้งใจทำงานหรือเปล่าไร้คุณธรรมในอาชีพมากๆ มีคำกล่าวที่ว่าทุกสาขาอาชีพล้วนมีจอหงวน พวกเราก็อยากเป็นจอหงวนนะ ใช่ไหมพวกเรา?”ลูกน้องสี่คนข้างหลังตะโกนขึ้นด้วยใบหน้ายิ้มกริ่ม “ใช่!”เมื่อเผชิญหน้ากับเสียงหัวเราะแบบนี้ ก็ทำให้อวิ๋นตั่วรู้สึกกลัวจนตัวสั่นเธอหดหัวอยู่ข้างหลังของพี่ชายพลางพูดวิงวอน “พวกเรากำลังหาทางรวบรวมเงินค่ะ ถ้าขายสมบัติในบ้านทั้งหมดก็จะคืนเงินได้เหมือนกัน แต่ต้องใช้เวลา พวกคุณให้เวลาเราหน่อยนะ”ลูกพี่ผู้นำเดินมาข้างหน้าอวิ๋นเฉียว ทำให้สอง
