อน “นายจะอธิบายกับเธอยังไง จะบอกว่าพ่อของเธอจะฆ่านาย นายก็เลยหมั้นกับเธอไม่ได้อย่างนั้นเหรอ?”อวิ๋นเฉียวมองอวี่เจ๋อเดินเข้าไปในบริเวณตรวจเช็คความปลอดภัย แล้วโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น อวิ๋นอี้ฟานเป็นคนโทรเข้ามา “ลูกอยู่ไหนแล้ว?”“สนามบินครับ!”“พ่อบอกลูกกี่ครั้งแล้วว่าอย่ามายุ่งกับเรื่องนี้ รีบพาเขากลับมา ได้ยินไหม?”“ไม่ทันแล้วครับพ่อ เขาขึ้นเครื่องไปแล้ว”อวิ๋นเฉียวกลับไปที่โรงแรมคนเดียว ทุกคนเดินเข้ามาล้อมเขาไว้ อวิ๋นตั่วเองก็เอาแต่มองไปทางด้านหลัง “อวี่เจ๋อล่ะคะ?”“อวี่เจ๋อไม่มาแล้ว”เกิดเสียงฮือฮาขึ้นทั่วบริเวณ อวิ๋นเฉียวหันไปมองผู้เป็นพ่อ ใบหน้าของอวิ๋นอี้ฟานซีดขาว เขามองอวี่เจ๋อเป็นฟางเส้นสุดท้าย แต่ตอนนี้อวี่เจ๋อไม่อยู่แล้ว เขาก้าวถอยหลังสองก้าว ก่อนที่จะทรุดตัวลงบนโต๊ะอวิ๋นตั่วเข้ามาคว้าพี่ชายไว้ “พี่พูดอะไรน่ะ ทำไมอวี่เจ๋อถึงจะไม่มา?”“อวิ๋นเฉียว นี่ไม่ใช่เวลามาพูดจาไร้สาระนะ!” ชูยินว่า“ผมไม่ได้พูดไร้สาระ” อวิ๋นเฉียวมองน้องสาว “น้องพี่ ไม่มีงานหมั้นแล้ว แต่เชื่อพี่เถอะ อวี่เจ๋อจำใจต้องทำ”“ทำไมคะ?” อวิ๋นตั่วพึมพำ“กลับบ้านกันก่อนแล้วพี่จะอธิบายให้ฟัง”อวิ๋นตั่วผลักพี่ชายออก “ไม่ค่ะ ไม่กลับ พี่ต้องอธิบายมาเดี๋ยวนี้!”อวิ๋นเฉียวจับมือของน้องสาวไว้ พยายามที่จะพาเธอกลับบ้าน แต่อวี่ซีก็เข้ามาดึงอวิ๋นตั่วจากมือเขาอวิ๋นเฉียวโมโห ”หลิวอวี่ซี เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเธอ ช่วยออกไปก่อน!”“จะไม่เกี่ยวไ
