ะ”อวิ๋นตั่วเอาดอกไม้ประดับอกมาเทียบตรงอกของพี่ชาย “หนูว่าดอกสีขาวสวยกว่า”“สีขาวไม่ดี ไม่เป็นสิริมงคล เมื่อก่อนมีแต่คนตายเท่านั้นแหละถึงใช้สีขาว!” อวิ๋นเฉียวเผลอพูดออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ“อวิ๋นเฉียว! ”ชูยินตำหนิ “ระวังคำพูดบ้างสิ พรุ่งนี้เป็นวันดีของน้องสาวลูกแท้ๆ มาพูดเรื่องคนตายอะไรกัน!”อวิ๋นเฉียวรีบมองไปที่น้องสาว “ขอโทษนะ พี่ไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น”อวิ๋นตั่วกำลังอารมณ์ดี เธอไม่ได้ถือสาพี่ชายเลยสักนิด “ไม่เป็นไรหรอกคะ ยังไงหนูก็ไม่เชื่อเรื่องพวกนี้อยู่แล้ว”ในที่สุดอวิ๋นอี้ฟานก็กลับมา เขาเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น เห็นแม่ลูกสองคนกำลังลองชุดกันอยู่ พอเห็นเขา ชูยินก็อดที่จะบ่นไม่ได้ “ฉันบอกคุณแล้วแท้ๆ ว่าวันนี้ให้กลับเร็วหน่อย ทำไมถึงกลับมาช้านักล่ะคะ?”เขามองภรรยาด้วยความทุกข์ใจ ก่อนจะหันมามองลูกสาว “มีลูกค้ามากะทันหันน่ะ ผมก็เลยต้องพาเขาออกไปข้างนอก”ชูยินท่าทางโล่งใจ เหมือนยกภูเขาออกจากอก “มิน่าล่ะ ฉันให้อวิ๋นเฉียวไปหาคุณที่บริษัท แต่ก็ไม่เจอใครเลย”เห็นได้ชัดว่าอวิ๋นอี้ฟานไม่อยากคุยเรื่องนี้ เขาหันไปหาอวิ๋นตั่ว “อวิ๋นตั่วเตรียมชุดเรียบร้อยหรือยังลูก?”อวิ๋นตั่วชูมือขึ้น ”กระโปรงอยู่ในห้องหนูค่ะ พ่อคะ พ่อว่าหนูใส่ถุงมือแบบนี้เป็นยังไงบ้างคะ?”“เยี่ยมเลย แบบนี้ก็ดูไม่ออกแล้วว่ามือหนูได้รับบาดเจ็บ”“นี่เป็นความคิดของอวี่เจ๋อค่ะ” เธอพูดด้วยท่าทางภาคภูมิใจ“ฉันช่วยเอาชุดของคุณไปไว้ในห้องแล้วน
