นอวิ๋น เมื่อขาดความสามารถ สิ่งสำคัญที่สุดคือรักษาคำพูด”ริมฝีปากของอวิ๋นอี้ฟานขาวซีด แต่ยังเก็บขวดใบนั้นใส่กระเป๋าอยู่ดีฝ่ายนั้นหัวเราะ “ประธานอวิ๋น พวกเราจะรอฟังข่าวดีจากคุณนะ”อวิ๋นอี้ฟานมองตามเงาหลังที่หายไป แล้วอึ้งไร้สติอยู่นาน เหมือนจะลืมว่าตัวเองพูดอะไรออกไป และทำอะไรลงไป จนกระทั่งอวิ๋นเฉียวมาปรากฏตัวตรงหน้า เขาก็เหมือนตื่นจากฝันร้ายกลับสู่ความจริง“อวิ๋น…อวิ๋นเฉียว?” อี้ฟานลิ้นพันกัน“คุณพ่อ…” อวิ๋นเฉียวหน้าซีด“ลูกมานานเท่าไรแล้ว?” เขาได้สติกลับคืนมาทันที นึกถึงสิ่งที่ตัวเองเพิ่งคุยกับคนๆ นั้น“ผมได้ยินหมดแล้ว” อวิ๋นเฉียวพูดอวิ๋นอี้ฟานอดตัวสั่นไม่ได้ “ไม่ว่าลูกจะได้ยินอะไร ลืมมันให้หมด ทำเหมือนตัวเองไม่เคยเข้ามา!”อี้ฟานออกคำสั่ง แต่ทว่าอวิ๋นเฉียวพุ่งเข้ามาแล้ว……
———————————————-
