“อวิ๋นตั่ว พี่ไม่ยอมให้เธอเอาเรื่องนี้มาล้อเล่นนะ! ” อวี่เจ๋อจับบ่าของอวิ๋นตั่วไว้ “เพื่อพี่ชายของเธอแล้ว เธอถึงกับบอกเลิกพี่งั้นเหรอ?”“หนูจะพูดอีกครั้งนะคะ หนูไม่ได้ล้อเล่น แล้วก็ไม่ใช่การข่มขู่ หนูพูดจริงๆ” อวิ๋นตั่วตัวสั่น “หนูไม่สามารถคบกับคนที่มองว่าพี่ชายหนูไม่ดีได้หรอก ท่าทางที่พี่พูดเมื่อกี้ทำให้หนูรู้สึกกลัว คนที่ไม่สามารถยอมรับในด้านแย่ๆ ของครอบครัวคนรักได้ จะสามารถรักหนูได้มากสักแค่ไหนกัน!”“ถ้าการที่รักใครแล้วต้องยอมรับ รักสิ่งที่อยู่รอบตัวคนรักแบบที่เธอพูดถึงคือการที่พี่ต้องยอมให้น้องสาวของตัวเองโดดเข้ากองไฟแล้วล่ะก็ พี่คงทำไม่ได้” อวี่เจ๋อปล่อยมือจากอวิ๋นตั่วด้วยความโมโห “ความรักที่เธอพูดถึงเท่ากับให้พี่พิสูจน์ว่าเพื่อเธอแล้วครอบครัวก็ไม่ต้องสน ขอเพียงเธอมีความสุขแล้ว พี่ต้องทำร้ายคนในครอบครัว ถ้าอย่างนั้นพี่คงทำไม่ได้จริงๆ พี่ไม่คิดว่าแบบนั้นมันจะเป็นความรักอะไรหรอก”อวิ๋นตั่วรู้สึกเย็นยะเยือกขึ้นมาโดยไม่ทันตั้งตัว เธอคิดไม่ถึงว่าเขาจะตีความคำพูดของเธอออกมาน่าเกลียดได้ถึงขนาดนี้ เธอคิดมาตลอดว่าเขาคือคนที่เข้าใจเธอมากที่สุด“ในเมื่อเป็นแบบนี้ ถ้าอย่างนั้นเราก็แยกทางใครทางมันเถอะค่ะ!”อวิ๋นตั่วออกจากหอพักของอวี่เจ๋อแล้วก็บังเอิญชนเข้ากับเทียนอี้ มือหนึ่งเขาถือคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊ค ส่วนมืออีกข้างอุ้มหนังสือเป็นตั้งชนเข้าจังๆกับอวิ๋นตั่ว“อะไรของเธอเนี่ย เดินไม่ดูตาม้าตาเรือเลย
