อวิ๋นตั่วรู้สึกเดือดขึ้นมา “พี่อย่าเอาพี่ชายหนูไปเทียบกับเยว่หยางนะพวกเขาไม่เหมือนกัน”“ใช่ พวกเขาไม่เหมือนกันเยว่หยางก็แค่คนบ้านนอกที่คิดใฝ่สูงทะเยอทะยานคนหนึ่ง แต่พี่ชายเธอเกิดมาก็ยืนอยู่เหนือทุกคน เพราะงั้นแต่ไหนแต่ไรมาเขาเลยไม่จำเป็นต้องพยายามเพื่อไขว่คว้าอะไร และก็เพราะแบบนั้นถึงไม่มีอะไรที่เขาเห็นค่าอยากทะนุถนอม”อวิ๋นตั่วฟังออก ในสายตาของอวี่เจ๋ออวิ๋นเฉียวนั้นสู้เยว่หยางไม่ได้เลย
เมื่อนึกถึงผู้ชายคนที่ทำทุกอย่างเพื่อสนองความทะเยอทะยานคนนั้น เขาจะมีอะไรมาเทียบกับพี่ชายของตนได้ล่ะ?อวิ๋นตั่วรู้สึกเสียใจ “พี่ดูถูกพี่ชายหนูขนาดนี้เลยเหรอ? ในเมื่อพี่ดูถูกเขาขนาดนี้ แล้วจะมาคบกับหนูทำไมล่ะ?”อวี่เจ๋อคิดว่าคงพูดเหตุผลกับอวิ๋นตั่วไม่ได้ เขายิ้มบางๆ ออกมา “ตรรกะอะไรกัน? พี่ชายเธอก็คือพี่ชายเธอ เธอก็คือเธอ เรื่องของเราทำไมต้องดึงเขาเข้ามาเกี่ยวด้วย! พี่ชอบเธอ ก็เพราะชอบที่เธอคนนี้ ไม่เกี่ยวอะไรกับคนที่อยู่รอบตัวเธอเลยสักนิด”อวิ๋นตั่วมองอวี่เจ๋อด้วยสีหน้าเย็นชา จู่ๆ ก็รู้สึกผิดหวังขึ้นมา เธอกำลังพูดเรื่องความรู้สึกกับเขา แต่เขากลับใช้เหตุผลมาคุยกับเธอ เขาก็วิเคราะห์พี่ชายของเธอเองไว้เรียบร้อยแล้วตั้งแต่แรกว่าไม่มีดีอะไรเลยสักอย่าง เขาเคยคิดบ้างไหมว่าคนๆ นั้นเป็นพี่ชายแท้ๆ ของเธอ ทำไมถึงได้ประเมินพี่ชายเธอตํ่าแบบนั้น ทำไมถึงได้ดูถูกพี่ชายเธอแบบนั้น ที่จริงก็ไม่เห็นด้วยกับเธอนั่นล่ะ“จะไม่เกี
