อวิ๋นตั่ว ฉงหรงกับลั่วเสวี่ยปรึกษากันแล้ว ถ้าเป็นคลาสของหวูต้าเจี๋ยพวกเธอจะเวียนสลับกันลา ถ้าลาพร้อมกันอาจจะเรื่องใหญ่ไปหน่อย แต่ถ้าลาทีละคนจะน่าเชื่อถือมากกว่าอวี่เจ๋อลูบหน้าผากอวิ๋นตั่ว “บอกว่าเป็นไข้ กินยาแล้วหรือยัง?”อวิ๋นตั่วหัวเราะ “พี่เชื่อจริงๆ เหรอคะ แค่โกหกหวูต้าเจี๋ยเท่านั้นแหละค่ะถ้าไม่บอกว่าไม่สบาย เธอจะยอมให้ลาเหรอคะ?”คนฟังถึงกับไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไร “แล้วทำไมถึงลาป่วยได้?”“ง่ายมากค่ะ พี่ที่อยู่ห้องพยาบาลใจดีมาก”“เธอไม่แสวงหาความก้าวหน้าก็แล้วไป แต่นี่ยังเอาคนที่ห้องพยาบาลมาเกี่ยวด้วยอีกเหรอ?” อวี่เจ๋อพยายามสอน“ใครว่าหนูไม่แสวงหาความก้าวหน้าคะ จะบอกอะไรให้นะ หนูกำลังเตรียมรายการทีวีของมหา‟ลัยอยู่ ใช้วิธีการทางข่าวสาร เอาเรื่องภายในภายนอกมหา’ลัยในช่วงหนึ่งสัปดาห์มาสรุป เพิ่มความคิดเห็นเข้าไป พี่ว่าดีไหมคะ?”“ฟังดูไม่เลว ชื่ออะไรล่ะ?”“หนูยังไม่ได้คิดชื่อเลยค่ะ”“งั้นเธอก็ต้องคิดดีๆ ชื่อถือเป็นสิ่งที่สำคัญมากของรายการ พี่ยังมีธุระต้องทำอีก ต้องกลับก่อนแล้ว”“เฮ้อ!” อวิ๋นตั่วดึงเขาไว้ ”พี่ยังไม่บอกเลยว่ามาหาหนูทำไม?”“ไม่มีอะไรหรอก” อวี่เจ๋อลูบผมอวิ๋นตั่วเบาๆ ”แค่จู่ๆ ก็อยากเจอหน้าเธอขึ้นมาน่ะ”“จริงเหรอคะ?”“จริงสิ” อวี่เจ๋อบีบริมฝีปากบางของอีกฝ่ายเบาๆ “ในเมื่อต้องเตรียมรายการ ถ้าอย่างนั้นก็ทำให้เต็มที่ ไม่ต้องออกไปเล่นข้างนอก เข้าใจไหม?”“ทำไมฟังดูเหมือนกำลังถูกหัวหน้าสั่งเลยล
