ตอนที่อวี่เจ๋อ ชีซิงกับเฉินอวี้ไปที่รัฐบาลเมือง ชายสูงอายุในห้องรับรองของหอพักส่งจดหมายให้เขาฉบับหนึ่ง เป็นจดหมายที่ไม่ได้เขียนที่อยู่คนส่งพอเปิดออกดูก็เห็นว่าเป็นปลอกกระสุนชีซิงกับเฉินอวี้ที่อยู่ข้างๆ ตกใจแทบแย่“ใครมาเล่นพิเรนทร์อะไรเนี่ย?” ชีซิงถามแต่เฉินอวี้กลับไม่รู้สึกว่าเป็นการเล่นพิเรนทร์ “ช่วงนี้นายไปทำให้ใครไม่พอใจหรือเปล่า?”อวี่เจ๋อพยายามรักษาท่าทางสงบนิ่งไว้ คิดว่าตัวเองเป็นแค่อาจารย์มหา‟ลัยยากจนคนหนึ่ง จะไปขัดผลประโยชน์อะไรกับผู้มีอิทธิพลจนถึงขั้นตอนขู่เอาชีวิตกันแบบนี้พอคิดแบบนี้เขาก็เข้าใจขึ้นมาแล้ว นอกจากโปรเจคสมาร์ตซิตี้ก็ไม่มีเรื่องอื่นอีก และโปรเจคนี้คนที่ไม่กัดไม่ยอมปล่อย พยายามทุกวิถีทางเพื่อให้บริษัทของตัวเองได้มัดไป นอกจากอี้ซินก็ไม่มีใครอื่นอีกแล้วเขาอดที่จะโพล่งออกมาไม่ได้ “ทำตัวไร้มารยาท บริษัทก็ใหญ่ออกขนาดนั้น ยังทำท่าทางน่ารังเกียจแบบนี้ได้อีก!”“เรื่องความเป็นความตายแบบนี้ นายยังคิดถึงเรื่องท่าทางอีกเหรอ?สรุปเป็นฝีมือใครกันแน่ นายรู้อยู่แก่ใจใช่หรือเปล่า?” เฉินอวี้ถาม“ถ้าเดาไม่ผิดนะ น่าจะเป็นฝีมือคนของอี้ซินกรุ๊ป” อวี่เจ๋อตอบกลับแบบสบายๆ“ยังจะใช้วิธีสกปรกแบบนี้อีก” ชีซิงกัดฟันแน่นเฉินอวี้ “แต่ก็พอเข้าใจได้นะ ตอนแรกก็ใช้วิธีสกปรกมาเพื่อซื้อบริษัทเรามาวันนี้ที่มีกำไรมหาศาลวางอยู่ตรงหน้าจะทำอะไรได้อีก? ฉันห่วงแต่ว่าปลอกกระสุนนี่จะเป็นแค่การเตือนล่วงหน้าเท่าน
