แต่ทว่าทั้งช่วงปิดเทอมอวิ๋นตั่วกับอวี่เจ๋อก็ไม่ได้ดูหนังเลยสักเรื่อง มักจะถูกเรื่องนั้นเรื่องนี้ถ่วงเวลาอยู่เสมอ อวิ๋นตั่วยุ่งอยู่กับการออกงานต่างๆ กับพ่อแม่ ทั้งสองมักจะคิดว่าแค่ดูหนังสักเรื่องต้องมีเวลาดูแน่อยู่แล้ว ดังนั้นพออวี่เจ๋อมีเวลา อวิ๋นตั่วก็บอกว่าต้องออกไปกับพ่อแม่ จึงต้องปล่อยผ่านไปก่อนพออวิ๋นตั่วว่าง อวี่เจ๋อก็ทำงาน ก็ต้องปล่อยผ่านไปเลื่อนออกไปแบบนี้เรื่อยๆ จนช่วงปิดเทอมฤดูหนาวผ่านไป ทั้งสองก็ยังไม่ได้เหยียบเข้าโรงหนังกันเลย“เขาเป็นรองศาสตราจารย์ก็ต้องยุ่งขนาดนี้เลยเหรอ?” อวิ๋นเฉียวทนดูไม่ไหว“เดี๋ยวก็จะไม่ใช่รองศาสตราจารย์แล้วค่ะ เดี๋ยวสมาร์ตซิตี้ก็จะเอาไปลงทุนแล้ว”“ในที่สุดก็จะได้ลงทุนกันแล้วเหรอ? บริษัทไหนโชคดีได้โปรเจคนี้ไปล่ะ?”“ไม่รู้สิคะ อวี่เจ๋อบอกว่าเลขาหวังกลับมาค่อยตัดสินใจ”อวิ๋นเฉียวถอนหายใจ ”เรื่องที่ดีมักจะผ่านการต่อสู้อย่างโชกโชนจึงจะสำเร็จ”“แบบนั้นเหรอคะ?”อวิ๋นเฉียวรู้สึกเป็นกังวลขึ้นมาทันที “ถ้าอี้ซินไม่ได้โปรเจคนี้ต้องโมโหตายแน่ๆ จากนิสัยของหยูอี้ซิน น่ากลัวว่าจะไม่ยอมจบด้วยดี เธอน่าจะเป็นห่วงอวี่เจ๋อสักหน่อยนะ”ในใจของอวิ๋นตั่ว อวี่เจ๋อมีอำนาจที่ไร้ขีดจำกัด อีกอย่างนี่เป็นเพียงโปรเจคหนึ่งเท่านั้น คนเหล่านั้นร่วมประมูลแล้วล้มเหลว ล้มเหลวแล้วแต่ไม่ยอมแพ้ก็ไม่เหมาะจะเป็นนักธุรกิจอวิ๋นตั่วไม่ได้เก็บคำพูดของอวิ๋นเฉียวมาใส่ใจ เธอที่มีชีวิตอยู่ในป้อมปราการมาต
