นายน่าจะขอบคุณอวี่เจ๋อนะ คิดดูสิ ปีใหม่แบบนี้มีใครได้พักผ่อนจริงๆ บ้าง คนเฒ่าคนแก่ก็คงเร่งให้แต่งงานส่วนเพื่อนๆ ญาติๆ ก็อยากได้อั่งเปา ผ่านปีใหม่ไปคงไม่ต่างกับถูกถลกหนังไปชั้นหนึ่ง มาหลบอยู่ที่นี่ สงบดีออก”“ฉันน่ะตัวคนเดียว ยังไงก็ได้ แต่เธอกับชีซิงไม่อยากอยู่ในโลกของเราสองอะไรแบบนี้บ้างหรือไง?” เฉินอวี้ว่า“โลกของเราสองคือการพาเธอไปชอปปิ้ง ฉันล่ะไม่อยากเลยจริงๆ” ชีซิงว่า“ได้ยินว่าไม่มีเจียงหนาน นายก็เหมือนกับจับปลาเข้ามาในตะกร้าแล้วแต่ตัดใจป้อนเหยื่อไม่ลงในตำนาน”เจียงหนานกำกระดาษเป็นก้อน โยนใส่ชีซิง“ฉันหมายถึงคนส่วนมาก แต่ฉันไม่ได้อยู่ในคนส่วนมากพวกนั้นแน่นอน!” ชีซิงรีบอธิบายลั่วจูชงกาแฟมาให้ทุกคน หอพักของอวี่เจ๋อไม่ได้ใหญ่มาก ตอนนี้ยังยกโต๊ะเข้ามาวางอีกสามโต๊ะ ทำให้ภายในห้องดูแออัด“ลั่วจู ไม่มีเรื่องอะไรแล้ว คุณกลับได้เลยนะ”ลั่วจูรู้ว่าต่อหน้าเทพทั้งสาม ตัวเองทำได้แค่ยกนํ้าชามาเสิร์ฟ อยู่ในหอพักห้องเล็กๆ แบบนี้ก็เกะกะขวางทาง ในเมื่ออวี่เจ๋อให้เธอกลับก่อน เธอจึงบอกลาทุกคนแล้วขอตัวกลับ
