หาทางกลับบ้านไม่เจอน่ะ? ช่างมันเถอะค่ะ”อวิ๋นตั่วไม่พูดก็แล้วไป แต่พอพูดแล้วก็พลอยทำให้อวิ๋นเฉียวโมโหขึ้นมาประมาณ 5 ปีก่อน เขาเล่นไพ่กับอวี่เจ๋อ ตัวเองมีโจ๊กเกอร์กับไพ่ระเบิดสองใบคิดไม่ถึงว่าจะยังแพ้ แพ้ก็แพ้เถอะ ถือว่าฝีมือตัวเองไม่ดี แต่สิ่งที่ทำให้เขาโมโหก็คือ น้องสาวตัวเองกับน้องสาวของอวี่เจ๋อไปอยู่ฝ่ายอวี่เจ๋อ ช่วยส่งเสียงเชียร์ฝ่ายนั้น! ในวินาทีนั้นอวิ๋นเฉียวรู้สึกโลกใบนี้ช่างโหดร้ายกับเขาซะจริงๆอวิ๋นเฉียวเตือนน้องสาว “ระวังจุดยืนเธอหน่อย ตอนนี้เธอยังเป็นคนของบ้านอวิ๋นอยู่นะ”อวิ๋นตั่ว “หนูเตือนด้วยความหวังดีนะคะ อย่าทำให้ตัวเองอับอายเลยค่ะ”อวี่เจ๋อดูนาฬิกา “ดึกแล้ว ฉันต้องกลับมหา’ลัยแล้วล่ะ”อวิ๋นเฉียวรั้งเขาไว้ “ไม่ได้! วันนี้นายต้องให้ฉันแก้แค้นก่อน ไม่งั้นฉันไม่ให้นายไป””สุภาพบุรุษ 10 ปีแก้แค้นก็ยังไม่สาย นี่เพิ่งกี่ปีเอง?”“หมายความว่ายังไง ดูถูกฉันหรือไง?”อวี่เจ๋อ ”การเล่นไพ่ไม่ใช่แค่ขยันฝึกแล้วฝีมือจะพัฒนา ที่สำคัญที่สุดคือต้องมีพรสวรรค์”“คอยดูฉันโยนนายออกไปแล้วกัน” อวิ๋นเฉียวโมโห “รอบเดียวตัดสินแพ้ชนะเป็นไง?”“แค่รอบเดียวแล้วจะให้ฉันไปใช่ไหม?”“ได้!”สุดท้าย จากหนึ่งรอบตัดสินแพ้ชนะ ก็เปลี่ยนเป็นชนะสองในสาม จากชนะสองในสาม ก็เปลี่ยนเป็นชนะสามในห้า อวิ๋นเฉียวไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองไม่ชนะเลยสักรอบ ถึงจะเป็นการลองเสี่ยง แต่ก็น่าจะให้เขาชนะสักรอบฝีมือการเล่นไพ่ของอวิ๋นเฉียวไม่ค่อยด
