อวี่เจ๋อกำลังพลิกปลาที่อยู่ในกระทะ อวิ๋นตั่วก็เพิ่งจะนึกออกว่ายังไม่ได้ใส่ขิง แม่บ้านหลิวเคยบอกว่าผัดปลาต้องใส่ขิงสด ไม่อย่างนั้นจะเหม็นคาวได้เธอหาขิงสดมาก้อนหนึ่ง แล้วล้างให้สะอาดอวี่เจ๋อเมื่อเห็นเธอจะหยิบมีด ก็รู้สึกอกสั่นขวัญหายอีกครั้ง “เธออย่าขยับ พี่ทำเอง”“ไม่เป็นไรค่ะ หนูทำได้” เพิ่งจะพูดจบมีดก็บาดนิ้วเสียแล้ว เธอชูนิ้วที่บาดเจ็บขึ้นมาแล้วทำสีหน้าขื่นขม “หนูไม่ได้โม้นะคะ!”อวี่เจ๋อปิดแก๊สแล้วพาเธอไปที่ห้องรับแขก “กล่องยาล่ะ?”คนทั้งบ้านวุ่นวายกันอยู่พักหนึ่ง ตามหากล่องยาไปทั่ว“แค่แผลเล็กนิดเดียว แปะพลาสเตอร์ก็พอแล้วค่ะ” อวิ๋นตั่วเมื่อเห็นท่าทางจองทุกคนในบ้านที่หากล่องยาไปทั่วทั้งบ้านก็รู้สึกขอโทษในใจอวี่ซีส่งพลาสเตอร์ให้พี่ชาย พออวี่เจ๋อแปะเสร็จแล้วก็พาเธอไปนั่งที่โซฟา“นั่งอยู่ตรงนี้นะ อย่าไปไหน”“เหลือแค่ปลาอีกตัวเดียวเองค่ะ” อวิ๋นตั่วเสียใจที่ทำผลงานเสีย“เดี๋ยวแม่จัดการเอง” ฟางผิงรีบพูดเพิ่งจะทานข้าวเสร็จ ยังไม่ทันได้เก็บโต๊ะ ป้าหม่าก็พาขาไพ่มาอีกสองคนพอฟางผิงเห็นสองคนนั้นก็รู้ว่าพวกเขาก็ล้วนเป็นคณะกรรมการประจำสมาคมช่างเม้าท์ทั้งนั้น ในใจก็ลนลานขึ้นมา แต่ก็ยังเสแสร้งยิ้มต้อนรับ“ดูสิ เพิ่งทานข้าวเสร็จน่ะ ในบ้านเลยรกแบบนี้” ฟางผิงไม่มีอารมณ์จะเล่นไพ่นกกระจอกสักนิด“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เดี๋ยวพวกเราก็เก็บกวาดเสร็จแล้ว ” อวิ๋นตั่วพูด“ป้าหม่าคะ ป้ากับคนอื่นๆ ไปนั่งรอก่อนนะคะ”อวี่เจ๋อกั
