โครงกระดูกกันดีคะ?”หลิวห้าวตงมองฟางผิงที่นั่งอยู่ในครัว เขารู้สึกงงงันไปหมด “นี่มันเรื่องอะไรกันคุณ?”“เป็นตายยังไงเธอก็ไม่ให้ฉันเข้าครัว บอกว่าวันนี้จะให้พวกเรารอชิมฝีมือเธอ” ฟางผิงพูดหลิวห้าวตงลนลานเล็กน้อย ไปยืนตรงประตูครัวแล้วพูดว่า “อวิ๋นตั่ว ให้คุณป้าเขาทำกับข้าวเถอะ หนูมานั่งนี่”“หนูทำได้ค่ะ ก่อนหน้านี้หนูเคยเรียนทำอาหารกับแม่บ้านหลิว แต่ไม่ได้ทำมานานแล้ว อาจจะไม่ค่อยคล่องมือเท่าไร” อวิ๋นตั่วพูดขณะที่อวิ๋นตั่วพูด เธอก็วางซี่โครงลงบนเขียง สองมือถือมีดแล้วยกขึ้นสูงท่าทางดูไม่ปรานี ตอนที่อวิ๋นตั่วลงมีดนั้น หลิวห้าวตงก็รีบหลับตาลง
เหมือนกับว่ามีดนั้นกำลังสับหัวเขาอยู่ พอลงมีดไปหนี่งทีกระดูกซี่โครงก็ยังไม่ขาดออกจากกัน มีดคาอยู่ในนั้นตอนนี้ดูอึดอัดเล็กน้อย อวิ๋นตั่วหันกลับมายิ้มให้หลิวห้าวตงอย่างเก้อเขินนี่จะโทษเธอก็ไม่ได้ เธอเคยเรียนทำอาหารกับแม่บ้านหลิวและป้าหวงมาแล้วจริงๆ แต่พวกเขาล้างและหันผักให้เธอเรียบร้อยแล้ว เธอแค่ขยับกระทะขยับหม้อก็เสร็จแล้ว“ไม่ต้องค่ะ หนูทำได้” อวิ๋นตั่วหมายหัวกระดูกซี่โครงอยู่ในใจว่าถ้าทำให้ฉันขายหน้าอีก ฉันจะเอาแกกลับไปในที่แกจากมา!ไม่รู้ว่าเป็นผลจากการหมายหัวของตัวเองหรือเปล่า ครั้งนี้เธอก็หั่นออกแล้ว“ลุงหลิวดูสิคะ หนูทำได้ ใช่ไหมคะ?” อวิ๋นตั่วพูดกับหลิวห้าวตงหลิวห้าวตงจนใจ ทำได้เพียงกลับมาที่ห้องรับแขกแล้วนั่งอยู่บนโซฟากับภรรยา ดูทีวีอย่างอกสั่นขวัญหา
