เสวี่ยกับฉงหรงมาเกลี้ยกล่อมอวิ๋นตั่ว “ช่างเถอะ แค่การแข่งในมหา’ลัยเอง อีกอย่างเธอก็โต้วาทีได้ดี เสียงปรบมือเมื่อกี้ก็อธิบายทุกอย่างแล้ว”เทียนอี้ผายสองมือขึ้น “เธอดูสิ พวกนั้นคิดเหมือนฉันเลย”อวี่ซีที่อยู่ล่างเวทีกวักมือให้อวิ๋นตั่ว “อวิ๋นตั่ว!”อวิ๋นตั่วพูดกับลั่วเสวี่ยและฉงหรงว่า “พวกเธอกลับไปก่อนเถอะ”“พวกเราจะไปทานข้าวเย็นกัน จะให้ฉันจองที่นั่งให้เธอไหม?” ฉงหรงพูด“ไม่ต้องหรอก ฉันจะไปทานกับพี่อวี่ซี”อวิ๋นตั่วเดินไปตรงหน้าอวี่ซี “พี่มาได้ยังไงคะ?”“มาตั้งนานแล้ว ฉันขับรถมาส่งให้พี่อวี่เจ๋อ ได้ยินเขาบอกว่าตอนบ่ายเธอมีแข่งโต้วาที ก็เลยยังไม่อยากกลับน่ะ เธอโต้วาทีได้เยี่ยมมากเลยนะ” อวี่ซีพูดอวิ๋นตั่วถอนหายใจ “น่าเสียดายที่แพ้แล้ว!”“เป็นสาวน้อยอย่าใจใหญ่เกินไปสิ เพิ่งเวทีแรกก็อยากชนะแล้วเหรอ?เธอมองข้ามความพยายามของคนอื่นเกินไปแล้วนะ”ทั้งสองคุยกันไปด้วยและเดินออกจากห้องปราชุมไปด้วย“พี่อยู่ทานข้าวที่นี่เถอะค่ะ หนูจะเลี้ยงซาลาเปาไส้ผักกับเนื้อที่มหา‘ลัย อร่อยมากนะคะ” อวิ๋นตั่วพูด“ช่างเถอะ ฉันกลับไปกินที่บ้านดีกว่า”จู่ๆ อวิ๋นตั่วก็นึกอะไรขึ้นมาได้ “เมื่อวานพี่อวี่เจ๋อกลับบ้าน แต่ทำไมกลับมาแล้วดูเหมือนไม่มีความสุขเลยละคะ?”อวี่ซีคิดว่ายังไงซะอวี่เจ๋อก็ไม่ได้พูดอะไรต่อหน้าอวิ๋นตั่ว เขาก็คงไม่อยากให้เธอรู้ ถ้าตัวเองปากมากไปบอกเธอ พี่ชายคงไม่ปล่อยเธอแน่ เธอจึงส่ายหน้า “ไม่มีอะไรหรอก อาจจะเพราะดื่ม
