ตอนที่อวี่เจ๋อกลับมาถึงหอพักมหา‟ลัย เขาก็เห็นอวิ๋นตั่วกำลังนั่งอยู่บนบันไดหินอ่อนตรงประตูหอพัก ลมตอนกลางคืนในฤดูใบไม้ผลิหนาวมาก เธอกอดตัวเอง พยายามจะทำตัวให้หดเล็กลง“เธอมาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง บนพื้นหนาวมากนะ!” อวี่เจ๋อดึงอวิ๋นตั่วลุกขึ้นจากพื้น แล้วถอดเสื้อคลุมตัวเองออกคลุมให้เธอ “รอพี่อยู่เหรอ?”อวิ๋นตั่ว “การแข่งโต้วาทีพรุ่งนี้ หนูอยากหาข้อมูลสักหน่อยค่ะ แต่ว่าหนังสือในห้องสมุดที่เกี่ยวข้องกับด้านนี้ถูกยืมไปหมดแล้ว หนูจำได้ว่าเหมือนพี่จะมี ก็เลยอยากจะยืมดูหน่อย หนูก็เลยรอจนลืมเวลาไป พี่ไปไหนมาคะ?”อวี่เจ๋อหัวเราะแล้วพูดว่า “ข้ออ้าง!”อวิ๋นตั่วกะพริบตาโตๆ ของเธอ “ข้ออ้างอะไรคะ?”“ก็คิดถึงพี่ไง อยากเจอพี่ ถูกไหมล่ะ?” อวี่เจ๋อพูด“เปล่านะคะ!” อวิ๋นตั่วทำปากจู๋ หันหลังกำลังจะเดินไป “ไม่ยืมแล้วค่ะหนูกลับก่อนนะ”อวี่เจ๋อจับตัวของเธอไว้แล้วดึงเข้ามาเบาๆ อวิ๋นตั่วที่หนาวสั่นโผเข้าสู่อ้อมกอดของอวี่เจ๋อ อวิ๋นตั่วอยากดิ้นรน แต่ว่ากลับโดนอวี่เจ๋อกอดไว้แน่นไม่ยอมปล่อย “แต่พี่คิดถึงเธอ!”อวิ๋นตั่วรู้สึกว่าเขามีความกลุ้มใจที่พูดออกมาไม่ได้ เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา “เป็นอะไรไปคะ เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอ?”“เปล่าหรอก ไปเถอะ เราไปหาหนังสือกัน”อวี่เจ๋อจับมืออวิ๋นตั่วไว้แน่น ราวกับว่ากำลังจับความฝันที่สิ้นหวังเอาไว้เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมตัวเองถึงเป็นทุกข์ร้อนเรื่องผลได้ผลเสียแบบนี้ หรือที่พ่อพูดจะถูก อวิ๋นตั่วเป็นเ
