อวี่เจ๋ออดขำไม่ได้ “ที่แท้ก็เรื่องนี้เองเหรอครับ ผมตกใจหมดเลย ผมยังนึกว่าบ้านเราเกิดเรื่องอะไรขึ้นซะอีก?”“ทำไมล่ะ ลูกดูถูกเงินพวกนี้เหรอ? พ่อจะบอกให้นะ ถึงเงินพวกนี้จะไม่เท่าไร แต่ก็เป็นเงินที่พ่อกับแม่เก็บหอมรอมริบมานะ”อวี่เจ๋อนำสมุดเงินฝากคืนให้ฟางผิง “เงินนี่พ่อกับแม่เก็บไว้ให้ดีเถอะครับผมไม่ต้องใช้หรอก”“ก็จริงนะ เงินแค่นี้จะอยู่ในสายตาอวิ๋นตั่วได้ยังไงล่ะคะ เศษเงินบ้านเขายังมากกว่านี้ตั้งเยอะ!” อวี่ซีพูดอยู่ข้างๆ“อวิ๋นตั่ว นี่เกี่ยวอะไรกับอวิ๋นตั่ว?” ฟางผิงถาม“แฟนของพี่ก็คืออวิ๋นตั่วไงคะ!” อวี่ซีพูด“แฟนลูกคืออวิ๋นตั่ว! ”ฟางผิงทำอะไรไม่ถูกหลายปีมานี้เขามองเห็นอวิ๋นตั่วเติบโตมา ในใจเขาเห็นอวิ๋นตั่วเป็นเด็กน้อยคนหนึ่งมาตลอด“นี่จริงเหรอ?”อวี่เจ๋อพยักหน้า “ผมผิดเองครับ ช่วงหลายวันมานี้ผมยุ่งมาก ผมควรจะพาเธอมาเร็วกว่านี้ แนะนำให้พ่อกับแม่รู้จักใหม่ ถ้าอย่างนั้นสุดสัปดาห์นี้ผมพาเธอมาเลยดีไหมครับ?”อวี่เจ๋อเพิ่งจะพูดจบ หลิวห้าวตงก็วางตะเกียบบนโต๊ะอย่างแรง “พ่อไม่เห็นด้วย!”ทุกคนมองเขา ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงคัดค้าน แต่ใบหน้านั้นก็แสดงความโกรธจริงๆ บรรยากาศในบ้านเปลี่ยนเป็นเย็นเยือกขึ้นมาทันที ทุกคนเมื่อเห็นท่าทางของหลิวห้าวตงก็อดไม่ได้ที่จะหายใจเข้าออกอย่างระมัดระวังผ่านไปนาน อวี่ซีก็รวบรวมความกล้าถามแทนพี่ชาย“ทำไมล่ะคะ?อวิ๋นตั่วก็ดีมากไม่ใช่เหรอ?”หลิวห้าวตงจึงบอกว่า “พ่อไม่ได้บอกว่าอวิ๋นตั่
