ตอนที่ออกมาจากห้องทำงานของอธิการบดีเขาก็เห็นอวิ๋นตั่วนั่งอยู่ข้างแปลงดอกไม้ กำลังนั่งเหม่อไปทางตึกสูงข้างหน้า พอเห็นเขาออกมา เธอก็รีบเดินกะเผลกเข้ามาหา “ถูกดุเหรอคะ?”“เปล่า แค่คุยเรื่องงานน่ะ” อวี่เจ๋อก้มลงดูเท้าของเธอ “ทำไมยังบวมอยู่เลยล่ะ เจ็บหรือเปล่า?”“ดีขึ้นมากแล้วค่ะ”“พี่บอกเธอว่าอย่าเดินไปทั่วไม่ใช่เหรอ?”“แค่เท้าพลิกนิดหน่อยเองค่ะ ไม่เห็นต้องตกใจใหญ่โตเลย”อวี่เจ๋อคุกเข่าลง “ขี่หลังพี่กลับหอ”“ไม่เอาค่ะ มันดูจะเกินไปหน่อย”“จะกลัวอะไร!” อวี่เจ๋อแบกอวิ๋นตั่วขึ้นหลัง เดินกลับหอไม่พูดไม่จา “พี่ว่าแบบนี้น่ะดีมากเลย ทุกคนจะได้รู้ว่าเธอเป็นแฟนพี่ ไม่มีใครกล้ามาสนใจเธออีก เราเองก็ไม่ต้องหลบๆ ซ่อนๆ รักกันทีทำอย่างกับเป็นขโมย ทำไมต้องทำแบบนั้นด้วย? เราไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย!”บรรดานักศึกษาตามรายทางที่พวกเขาเดินผ่านนั้น พอเห็นอวี่เจ๋อแล้วก็อดหัวเราะไม่ได้ “อาจารย์หลิวกำลังแบกลูกสะใภ้กลับบ้านเหรอ?”อวิ๋นตั่วหน้าแดงยามที่เอ่ยกับอวี่เจ๋อ “ปล่อยหนูลงเถอะค่ะ หนูเดินเองได้”“ไม่ปล่อย พี่จะแบกเธอแบบนี้แหละ ให้ทุกคนรู้ไปเลยว่าเธอเป็นแฟนพี่”คำพูดอย่างที่คนฟังได้แต่ยกมือปิดหน้า หัวใจเต้นรัวอวี่เจ๋อกำลังมุ่งหน้าไปทางที่เทียนอี้เดินมาพอดี เขายกมือขึ้นขยี้ตา คิดว่าตัวเองตาฝาดไป เรื่องมันแย่ขนาดนี้แล้วก็ยังทำให้มันแย่ยิ่งกว่าเดิมอีกหรือไง?แบกอวิ๋นตั่วเดินในมหา‟ลัยแบบนี้ก็ไม่เท่ากับเป็นการประกาศความสัมพั
