วันที่สาม ตอนที่อวิ๋นเจ๋อมาเยี่ยมอวิ๋นตั่วก็พบว่าเธอไม่อยู่แล้ว คนในบ้านก็ไม่มีใครรู้ว่าเธอไปไหน ถามแม่บ้านหลิวเธอก็ส่ายหน้าไม่รู้ เมื่อถามลุงหูเขาก็แบมือไม่รู้เรื่อง“อาจจะอยู่บ้านแล้วรู้สึกเบื่อก็เลยออกไปเล่นกับเพื่อนหรือเปล่าครับ?จริงสิ อาจจะไปหาเซียวเซียวก็ได้ เธอสนิทกับเซียวเซียวที่สุดนี่ ไม่ได้เจอกันนาน เป็นไปได้ว่าเธอจะไปเยี่ยมเพื่อนเก่า” อวิ๋นเฉียวคาดเดาเพราะคิดว่าอาจจะเป็นแบบนั้น อวี่เจ๋อจึงโทรหาเซียวเซียวเซียวเซียวที่อยู่ปลายสายนั้นดูตื่นเต้นมาก “ครูหลิว หนูอยู่ที่มหา‟ลัยของครูล่ะค่ะ!”อวี่เจ๋อชะงักไป “อยู่มหา‟ลัย?”“ใช่ค่ะ อวิ๋นตั่วให้หนูมาดูเธอแสดงโรลเลอร์สเก็ต”โอเค เขาเข้าใจแล้ว อวิ๋นตั่วแอบทุกคนไปขึ้นแสดงสินะอวิ๋นเฉียวที่อยู่ข้างๆ เบิกตาโต “เด็กนี่คิดอะไรอยู่กันแน่ การแสดงสำคัญกว่าเท้าของตัวเองหรือยังไงกัน?”ตอนที่อวี่เจ๋อกับอวิ๋นเฉียวมาถึงงานเลี้ยงนั้นอวิ๋นตั่วก็ขึ้นเวทีแล้วเรียบร้อย ก่อนหน้านี้กู่เลี่ยงยังคงเป็นห่วงเรื่องอาการบาดเจ็บของเธอ ถ้าขึ้นเวทีแล้วล้มนี่คงขายหน้าแย่กู่เลี่ยงยืนยันอีกเป็นครั้งที่สาม “เธอแสดงได้จริงๆ นะ?”“ไม่ต้องห่วง ฉันเป็นใครกัน บาดเจ็บแค่นี้ทำอะไรฉันไม่ได้หรอก”พอทั้งสองขึ้นเวที ไฟสปอร์ตไลท์ก็ส่องสว่างขึ้นพร้อมกับเสียงปรบมือต้อนรับ เซียวเซียวกับจื่อเถิงตั้งใจมาจากมหา‟ลัยของตัวเองพร้อมกับป้ายเชียร์เพื่อมาเชียร์อวิ๋นตั่ว ลั่วเสวี่ยกับฉงหรงเองก็ยกโท
