จ๋อกำลังจ้องมองมาด้วยความโมโหจนเกิดเป็นความวุ่นวายย่อยๆ ที่หลังเวที ”อา…อาจารย์หลิว?”แต่อวี่เจ๋อก็ไม่ได้ยิน เขายังคงอุ้มเธอไปทั้งอย่างนั้น“เดี๋ยวค่ะๆๆ หนูเปลี่ยนรองเท้าก่อน” อวิ๋นตั่วตะโกนลั่นอวิ๋นเฉียวที่ตามหลังอวี่เจ๋อมาพลันหัวเราะคิกคัก “ไม่ต้องเปลี่ยนแล้วเปลี่ยนทำไมล่ะ เดินบนกังหันฮอตวีลส์นั่นแหละดีแล้ว!”เซียวเซียวกับจื่อเถิงที่ถือป้ายเชียร์มา ตอนแรกตั้งใจจะมาแสดงความยินดีกับอวิ๋นตั่วที่หลังเวที แต่สุดท้ายกลับมาเห็นภาพนี้แล้วก็อึ้งไป “เกิดอะไรขึ้น เข้าใจผิดอะไรกัน?”อวิ๋นตั่วชี้ไปที่รองเท้าของตัวเองพลางร้องเรียกเซียวเซียว “เซียวเซียวช่วยหยิบรองเท้าให้ฉันที”เซียวเซียวยัดป้ายเชียร์ใส่มือจื่อเถิง วิ่งไปหยิบรองเท้าของอวิ๋นตั่วแล้วไล่ตามไปด้านหลังของอวี่เจ๋อทันทีพอไปถึงหน้าประตู ลั่วเสวี่ยกับฉงหรงก็กำลังยืนตะลึงอยู่ นี่มันเกิดอะไรขึ้น?“พี่ พูดกับเขาให้หน่อยสิ!” อวิ๋นตั่วขอร้องพี่ชายอวิ๋นเฉียว ”รู้อะไรไหม พี่น่ะกลัวเขามาตั้งแต่เด็กแล้ว พี่คงช่วยอะไรเธอไม่ได้หรอก”ลั่วเสวี่ยจูงมือฉงหรงตามไปด้วย ท่าทางจะมีข่าวใหญ่แล้ว เธอไม่ยอมพลาดที่จะได้มีโอกาสเป็นพยานเห็นกับตาแน่นอน
