ม่ได้ตอบ แล้วถามกลับว่า “นายมีเรื่องอะไรล่ะ?”“อวิ๋นตั่วข้อเท้าเคล็ด นายไม่รู้เหรอ?”“ฉันไม่รู้ เรื่องเกิดขึ้นเมื่อไหร่?”“วันนี้เอง ฉันไปรับเธอกลับมาแล้ว”ตอนที่อวี่เจ๋อรีบออกจากห้องปราชุมมาบ้านอวิ๋น อวิ๋นตั่วก็กำลังดื่มซุปไก่อยู่บนเตียงพอดี จับข้อเท้าที่ได้รับบาดเจ็บของตัวเอง พลางชี้สั่งให้อวิ๋นเฉียวทำนั่นทำนี่ เดี๋ยวก็ให้อวิ๋นเฉียวไปหยิบหนังสือให้เธอที่ห้องหนังสือ เดี๋ยวก็ให้อวิ๋นเฉียวไปปอกแอปเปิ้ลให้ พออีกสักพักก็รู้สึกว่าหนังสือที่หยิบมาไม่น่าอ่าน ต้องการเปลี่ยนเล่มใหม่สุดท้ายอวิ๋นเฉียวก็ออกมาจากห้องหนังสืออีกครั้ง โยนหนังสือลงตรงหน้าอวิ๋นตั่วแบบโหดๆ “พี่ขอเตือนนะ อย่าใช้พี่เยอะเกินไป!”อวิ๋นตั่วทำปากจู๋อ้อน “ก็เท้าหนูเจ็บนี่คะ?”“เท้าเจ็บแล้วเยี่ยมจริงๆ นะ จูงพี่เดินเล่นด้วย!”“เคยได้ยินแต่จูงหมาเดินเล่น ไม่เคยได้ยินว่าจูงคนเดินเล่นเลย มีที่ไหนกัน เอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับอะไรแบบนั้น!”อวิ๋นเฉียวโมโหจนยกมือขึ้น แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ชก ทำได้แค่เพียงถอนหายใจออกมาอย่างจนปัญญา“ทำไมพี่ต้องมีน้องสาวแบบเธอด้วยเนี่ย!”ตอนนี้เอง อวี่เจ๋อก็มายืนอยู่หน้าประตูห้องแล้ว พอเห็นอวี่เจ๋อ อวิ๋นตั่วก็ดูว่านอนสอนง่ายเป็นพิเศษ นำถ้วยในมือวางไว้บนหัวเตียง แล้วพูดกับอวิ๋นเฉียวว่า “หนูทานเสร็จแล้วค่ะ ช่วยเก็บไปหน่อย ขอบคุณค่ะ!”“พี่ไม่ได้ฟังผิดไปใช่ไหม เธอพูดขอบคุณพี่เหรอ?” อวิ๋นเฉียวพูดอวิ๋นเฉียวมองไปนอกหน้าต่า
