วังจะได้เห็นเงาคนจากภายในห้อง แต่ในขณะเดียวกันก็รู้ว่าตัวเองน่ะน่าขัน แม้ไฟจะเปิด เขาจะเห็นคนข้างในได้จริงๆ อย่างนั้นเหรอ?เขาเดินคอตกกลับมาที่หอของตัวเอง คิดว่าคืนนี้อย่าหวังเลยว่าจะนอนหลับ จากนั้นก็หยิบหนังสือมาเปิด แต่ก็อ่านไม่เข้าหัวเลยสักตัวเขาเหม่อมองโต๊ะหนังสือ มองเข็มวินาทีของมันที่หมุนไปเรื่อยๆ เห็นอยู่ว่ามันไม่ได้หยุดเดินเลย แต่ทำไมเวลาถึงได้เดินช้าแบบนี้ล่ะ? ถ้าหลับตาลงลืมตาขึ้นแล้วฟ้าสว่างเลยก็คงจะดี!เขาหลับตาลง จากนั้นก็ลืมตาขึ้นอีก และพบว่ามันยังผ่านไปไม่ถึงนาทีเฮ้อ ว่าแล้วก็ถอนหายใจยาวออกมา รู้สึกว่าตัวเองช่างน่าขำ ยังไงก็เป็นหนึ่งในรองศาสตราจารย์มหา‟ลัย ทำไมมีความรักแล้วถึงเป็นเหมือนเด็กน้อยแบบนี้ได้ล่ะ!คืนนี้นี่มันยากจริงๆ รอให้ฟ้าสว่างก็ไม่ไหวแล้ว อวี่เจ๋อเข้าห้องนํ้า ล้างหน้าแปรงฟัน จากนั้นก็วิ่งไปที่โรงอาหารหนึ่ง ถ้าไปโรงอาหารหนึ่งจะต้องผ่านหอพักนักศึกษาหญิง แต่สุดท้ายประตูหน้าหอพักก็เงียบมาก เวลาแบบนี้คนส่วนมากยังนอนกันอยู่ มีแค่คุณป้าดูแลหอ ไม่มีนักศึกษาตื่นมาเลยสักคน———————————————————————–
