ือนปรากฏทุ่งหญ้าเขียวขจี ผีเสื้อบินว่อนท่ามกลางดอกไม้หอม“ช่างเถอะค่ะ หนูไม่ถือคนไม่รู้อะไรอย่างเขาหรอก”“ไม่ถือคนที่ไม่รู้อะไรอย่างเขาจริงๆ น่ะเหรอ?”“แน่นอนสิคะ หนูเป็นอัครเสนาบดีใจกว้างหนักแน่นไงคะ”“ก็ดี เป็นเป็นอัครเสนาบดีใจกว้างหนักแน่น ไม่ถือสาคนความรู้น้อย แต่ต้องเตือนเขาสักหน่อย ว่าต่อไปหากพูดไม่คิด ก็ต้องให้เขาเจอความลำบากซะบ้าง ต้องให้เขาได้รู้ว่าไม่ใช่ทุกคนที่ใจกว้างมีเมตตาเหมือนเรา”“หนูค่ะ หนูใจกว้างมีเมตตา ไม่เกี่ยวกับพี่ซะหน่อย อย่าพูดคำว่าเรานะมันดูเหมือนหนูสนิทกับพี่มากเลย” อวิ๋นตั่วพูดอวี่เจ๋อหัวเราะ “ยังโกรธอยู่อีกเหรอ ไหนบอกว่าใจกว้างมีเมตตาไง”อวิ๋นตั่วก้มหน้าลง ใช้เท้าขวาวาดวงกลมลงบนพื้นทันใดนั้นอวี่เจ๋อก็ย่อตัวลง “มา!”“ทำอะไรคะ?”“แบกเธอกลับไง ใครมายั่วโมโหอวิ๋นตั่วของพี่กันนะ!”อวิ๋นตั่วก้มลงขี่หลังอวี่เจ๋อ ใบหน้ายิ้มแย้มออกมาแล้ว แต่ก็ไม่ลืมที่จะพูดเตือนเขา “ต่อไปห้ามจงใจยั่วโมโหหนูนะคะ!”“ตกลง”“ห้ามหว่านเสน่ห์!”“พี่ทำแบบนั้นที่ไหนกัน?” อวี่เจ๋อรู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรม“ยังบอกว่าไม่อีกเหรอ พี่มีสิทธิ์อะไรไปรับปากทานข้าวกับลั่วเสวี่ยคะ?”“นั่นเห็นแก่หน้าพี่สาวเขาหรอก? เขาทำงานกับพี่มาปีหนึ่งแล้ว หนักเอาเบาสู้ ทั้งยังไม่เคยขออะไรพี่เลย”“พี่คิดดูสิ พี่ไว้หน้าเขาแบบนี้ จะทำให้เขาคิดเพ้อเจ้อได้ง่ายๆ นะคะโบราณกล่าวไว้ว่า แมลงวันไม่ตอมไข่ที่แตก”“นั่นก็เพราะพี่ได้ยินว่าเธ
