เสียงแกร๊งๆ ดังขึ้น ไม่รู้ว่าใครที่ทำช้อนตกพื้น อวิ๋นตั่วหันไปก็เห็นว่าผ้าปูโต๊ะมุมหนึ่งเลิกขึ้น เป็นอวี่เจ๋อที่กำลังเอียงคอจ้องเธออยู่ปฏิกิริยาตอบกลับแรกของอวิ๋นตั่วคือใช้สองมือปิดหน้าเลือกที่จะไม่ให้อวี่เจ๋อมองเห็นเธอ พอคิดว่าทำแบบนี้แล้วดูโง่เง่าถึงได้ปล่อยมือออก ฝืนยิ้มออกมาแล้วโบกมือให้เขาอวี่เจ๋อเลียนแบบท่าทางของเธอ คือฝืนยิ้มออกมา โบกมือให้เธอ แล้วกลับขึ้นไปนั่งที่เหมือนเดิมตอนนี้เฉินอวี้กำลังคุยโวโอ้อวดให้ลั่วเสวี่ยฟังว่าเขาไปชิมหม้อไฟมาทั่วประเทศก็เพื่อร้านนี้ผ่านการแสดงที่ใส่สีตีไข่ของเขาก็ทำให้จอมตะกละกลายเป็นเทพแห่งการกินไปแล้ว กินหม้อไฟไปทั่วทุกที่ ก็เหมือนกับเทพเสินหนงที่เที่ยวชิมสมุนไพรกว่าร้อยชนิด“เนื้อหนังของพี่ ล้วนแต่เสียสละเพื่อร้านนี้ทั้งนั้น เมื่อสามปีก่อนหุ่นของพี่ผอมเพรียว มีสง่าราศีนะครับ พอๆ กับอาจารย์หลิวผู้สุภาพเรียบร้อยเลย”เฉินอวี้ชมตัวเองอย่างสุดความสามารถยังไงลั่วเสวี่ยก็ไม่เชื่อว่าเจ้าอ้วนนี่จะผอมเพรียวได้ เธอจึงหันไปถามอวี่เจ๋อ “อาจารย์หลิวคะ จริงเหรอคะ?”“ไม่ผิดหรอก ตอนนั้นคนให้ฉายาเขาว่าซีเหมินพ่าย” อวี่เจ๋อพูด“ซีเหมินพ่ายหมายความว่ายังไงคะ?”“แปลว่าเก่งกว่าซีเหมินชิ่งไง” ลั่วจูหัวเราะเฉินอวี้ขมวดคิ้วเข้าหากัน ไม่ข้าใจว่าตัวเองไปทำอะไรให้อวี่เจ๋อไม่พอใจเข้าอีก ก็บอกไว้ว่าจะแนะนำคนรักให้ คนก็พามาแล้ว แต่ไม่ให้ความร่วมมือสักนิด ไม่ช่วยเขาคุยอวดข้อดี แ
