ยมองอวี่เจ๋ออย่างขบขัน “อาจารย์หลิว แฟนของอาจารย์มีข้อเสียหรือเปล่าคะ?”อวี่เจ๋อ “ในสายตาผม เธอไม่มีข้อเสียหรอก”อวิ๋นตั่วที่อยู่ใต้โต๊ะรู้สึกมีความสุขจนเหมือนดอกไม้ที่กำลังเบ่งบาน ยกมือขึ้นปิดปาก กลัวว่าตัวเองจะหลุดหัวเราะออกไป“นายไม่มองความจริงเลย คนเราต้องมีข้อเสียสิ เช่นถูกโอ๋มาตั้งแต่เด็กไม่เคยไว้หน้าใคร เป็นคนเจ้าอารมณ์” เฉินอวี้ว่าอวี่เจ๋อ ”ถูกพ่อแม่ประคบประหงมมาตั้งแต่เด็ก ทุกอย่างเป็นไปตามที่เธอต้องการ มันไม่ใช่ความผิดของเธอสักหน่อย”อวิ๋นตั่วที่อยู่ใต้โต๊ะพยักหน้าหงึกหงัก สภาพแวดล้อมเป็นตัวตัดสินนิสัยคน อีกอย่างเธอก็ไม่ได้ถูกโอ๋มาตั้งแต่เด็กจริงๆ สักหน่อย อยู่บ้านเธอก็ช่วยแม่บ้านหลิวกับป้าหวงทำงานบ้านออกบ่อยๆ ส่วนเรื่องไม่เคยไว้หน้าใครนั้นถ้าคนคนนั้นมีความสามารถจริง เธอก็ต้องชื่นชมอยู่แล้ว ส่วนเรื่องเจ้าอารมณ์นั่น ยิ่งไม่ใช่ข้อเสียใหญ่เลย ใครจะไม่มีอารมณ์บ้างล่ะ! พอคิดได้แบบนั้น เธอก็รู้สึกว่าตัวเองนี่ช่างสมบูรณ์แบบจริงๆลั่วเสวี่ยมองเฉินอวี้อย่างรอคอย หวังว่าเขาจะพูดข้อเสียร้ายแรงอะไรออกมาสักอย่าง เพื่อเยียวยาบาดแผลในใจของเธอให้หายดีตามลำดับในสถานการณ์แบบนี้ เฉินอวี้ไม่มีท่าทางทำให้อีกฝ่ายผิดหวังได้แน่นอนเพราะแบบนั้นเขาจึงพูดขึ้นมาว่า “คะแนนวิชาคณิตของเธอแย่มาก ได้แค่27 คะแนนเอง!”พอคำพูดนั้นหลุดออกมา ลั่วเสวี่ยก็หัวเราะขึ้น สอบได้แค่ 27 คะแนนโง่ขนาดนั้นเลยเหรอ? เมื่อหัวเราะแ
