กู่เลี่ยงมองอวิ๋นตั่วแวบหนึ่ง เห็นว่าเพื่อนนักศึกษาของเขาคนนี้หน้าตาสวยมาก ถ้าเป็นคู่หูกับเธอน่าจะช่วยเป็นหน้าเป็นตาได้“เธอร้องเพลงอะไรเป็นบ้าง?” ตอนเดินออกจากห้องเรียน กู่เลี่ยงก็เดินมาขวางอวิ๋นตั่วไว้ “เธอเป็นคนออกความคิด แน่นอนว่าเธอต้องเป็นคนเลือกเพลงด้วย”“แล้วนายร้องเพลงอะไรเป็นบ้างล่ะ?” อวิ๋นตั่วถาม“ฉันเหรอ? ฉันร้องได้เยอะเลย เพลงลูกทุ่ง เพลงร็อกแอนด์โรล หรือจะพูดได้ว่าถ้ามีเพลงอะไรโผล่มาฉันร้องได้หมด ฉันเป็นคลังเพลงของประเทศจีนเลยนะ”อวิ๋นตั่วเบะปาก เธอไม่เชื่อหรอกว่าตัวเองแค่ชี้ไปแบบไม่ได้ตั้งใจ แล้วยังชี้ได้คลังเพลงของประเทศจีนออกมาอีก“ผมเลือกให้พวกคุณแล้ว ร้องเพลง ‘วันนี้เธอต้องแต่งงานกับฉันนะ’ ”ไม่รู้อาจารย์ที่ปรึกษาโผล่มาข้างหลังเขาสองคนตั้งแต่เมื่อไร “กู่เลี่ยงดีดกีต้าร์เป็นไหม?”“ไม่เป็นครับ” กู่เลี่ยงตอบ“คุณนี้บื้อจริงๆ แค่กีต้าร์ยังดีดไม่เป็น ผมจะบอกอะไรให้นะ ตอนเป็นวัยรุ่นน่ะ โดยพื้นฐานแล้วดีดได้สักเพลงสองเพลงกันทั้งนั้น คนที่ดีดกีต้าร์ไม่เป็นแม้แต่แฟนยังหาไม่ได้ด้วยซํ้า ภรรยาผมก็เป็นเพื่อนนักศึกษาด้วยกันนี่แหละ ผมไปร้องเพลงรักยุค 1990 อยู่ใต้หอพักหญิงตั้งสามวัน ถึงจีบเธอติดได้”“อาจารย์ครับ นี่มันยุคไหนแล้ว ผู้หญิงเขาไม่ชอบมุกนี้กันแล้ว”“ต่อให้เปลี่ยนไปยังไง ความสามารถของคนเราก็เป็นสิ่งที่ดึงดูดได้ดีที่สุด คุณดูรองศาสตราจารย์หลิวของภาควิชาคอมพิวเตอร์สิ มาอยู่มหา’ลัยเ
