อวิ๋นตั่วไม่ค่อยเข้าใจว่าอะไรคือสมาร์ตซิตี้ ในความคิดของเธอสมาร์ตซิตี้คือเมืองที่ติดกล้องวงจรปิดเยอะๆ แต่ฟังจากที่อวี่เจ๋อกับคนอื่นๆ คุยกันแล้ว ก็รู้สึกว่ามันไม่ได้ง่ายแบบนั้น ฟังดูแล้วก็สับสน แทรกเข้าไปคุยด้วยก็ไม่ได้ เธอจึงได้แต่นั่งกินไปเท่านั้นระหว่างทางกลับนั้น เพราะว่ารองเท้าส้นสูงนั่นทำเท้าเธอเกือบแย่ อวี่เจ๋อที่เห็นเธอใส่รองเท้าแล้วดูลำบากจึงพูดขึ้นว่า “ถอดรองเท้าเถอะ เดี๋ยวพี่แบกเธอเอง”อวิ๋นตั่วถอดรองเท้า แล้วขึ้นไปอยู่บนหลังของอวี่เจ๋อ“หนักมากเลยใช่ไหมคะ?”“ไม่หนักเลยสักนิด” อวี่เจ๋อตอบ “นี่เธอจะผอมแข่งกับลมเหรอ?”“เปล่าสักหน่อยนะ หนูเป็นคนกินแล้วไม่อ้วนต่างหากล่ะคะ แต่อวิ๋นเฉียวบอกว่าหนูดูเหมือนไม่อ้วน แต่จริงๆ แล้วหนักสุดๆ”อวี่เจ๋อหัวเราะ “อวิ๋นเฉียวตั้งใจจะยั่วให้เธอโมโหน่ะสิ แต่เธอน่ะไม่ใช่คนกินแล้วไม่อ้วนหรอก ตอนที่รู้จักกันใหม่ๆ เธอยังอ้วน หน้ากลม เหมือนหยิกแล้วจะมีนํ้าทะลักออกมาได้อยู่เลย”อวิ๋นตั่วไม่พอใจ ”ตอนนั้นหนูไม่ได้อ้วนขนาดนั้นสักหน่อยนะ”อวี่เจ๋อรู้ว่าคำพูดที่คนอื่นบอกว่าตัวเองอ้วน สำหรับสาวๆแล้วเป็นเหมือนคำต้องห้าม พวกเธอมีภาพลวงตา รู้สึกว่าไม่ว่าเมื่อไหร่ตัวเองก็รูปร่างผอมบางอยู่เสมอ“ใช่ ไม่อ้วนมากหรอก” อวี่เจ๋อพยายามประนีประนอม“สมาร์ตซิตี้คืออะไรเหรอคะ?” จู่ๆ คำถามของอวิ๋นตั่วก็กระโดดจากเรื่องรูปร่างมาเป็นหัวข้อสิ่งที่อวี่เจ๋อกำลังคิดค้น เปลี่ยนหัวข้ออย่างก
