ฟ้าไปด้วย
เจียงหนานไม่ได้ดูตื่นตะลึงแบบเฉินอวี้ เธอวางกระเป๋าลงบนเก้าอี้ แล้วหันมองอวี่เจ๋อ “วันที่นายรอคอยมาถึงสักทีนะ”อวิ๋นตั่วนั่งลงข้างอวี่เจ๋ออีกครั้ง ก่อนที่จะหันมองคนข้างตัว“เธอรู้ตั้งแต่แรกแล้วเหรอ?” เฉินอวี้ถามขึ้นอย่างแปลกใจเจียงหนาน “ไม่ใช่ว่ารู้ตั้งแต่แรกรู้ แต่ฉันค่อยๆ เข้าใจได้เอง”“จริงสินะ เธอชอบอวี่เจ๋อออกขนาดนั้นนี่” เฉินอวี้จงใจหัวเราะเยาะเจียงหนานพอจบคำก็เจอเข้ากับฝ่ามือของชีซิงที่แรงเสียจนต้องร้องโอดครวญออกมา แต่ก็มีแค่เจ้าตัวที่ตื่นตกใจ คนอื่นไม่ได้สังเกตด้วยซํ้า คิดว่าเขาโอดครวญโม้ไปตามเรื่องเท่านั้นอวี่เจ๋อ “วันนี้ฉันตั้งใจมาบอกให้พวกนายรู้ ต่อไปอวิ๋นตั่วคือคนของฉันพวกนายต้องดูแลเธอดีๆ ด้วย”ชีซิงพยักหน้า “ยังต้องให้นายบอกอีกหรือไง”แต่เฉินอวี้กลับพูดว่า “นิสัยอย่างเธอยังต้องให้พวกเราดูแลอีกเหรอ ต่อไปน่าจะเป็นเธอมากกว่าที่ดูแลพวกเราน่ะ”“ไม่ต้องห่วงค่ะ ถ้าหนูดูแลพวกพี่ได้ หนูจะดูแลแน่นอน” อวิ๋นตั่วรับคำคนฟังอย่างเฉินอวี้ถึงกับตบโต๊ะ แล้วหัวเราะออกมา “ดูสิดู ท่าทางจริงจังอย่างกับเป็นบอสใหญ่ของกลุ่มอิทธิพลมืด”“เป็นผู้หญิงต้องอ่อนโยนหน่อยสิ” อวี่เจ๋อกำชับอวิ๋นตั่ว“ค่ะ!” เธอเองก็รับปากอย่างว่าง่าย“อย่ากดดันจนลืมความเป็นธรรมชาติของตัวเองไปล่ะ” เฉินอวี้แนะนำเจียงหนานหันมองอวี่เจ๋อกับอวิ๋นตั่ว ผู้ชายก็เก่ง ผู้หญิงก็สวยช่างเหมาะสมกันจริงๆ แต่เพิ่งเปิดเรียน อาจารย์กับลูก
