สวีเหว่ยใจคอห่อเ**่่ยว ขณะที่กำลังคิดจะกู้หน้าคืนมาก็เห็นคุณนายคนหนึ่งยืนอยู่ตรงประตู ใส่ของแบรนด์เนมทั้งตัว เธอยืนอยู่ตรงนั้นไม่กี่วินาที พอเห็นนักเรียนชายอยู่ในห้อง เธอก็ขมวดคิ้วแล้วพึมพำว่า “หอพักหญิงของมหา‟ลัยนี้อนุญาตให้นักศึกษาชายเข้ามาตามใจชอบได้ยังไงกัน”พอพวกสวีเหว่ยได้ยินก็ไม่พอใจ จึงพูดด้วยนํ้าเสียงขุ่นเคืองว่า
“หลังจากนโยบายการสอบเข้ามหา‟ลัยเปิดกว้าง ก็ไม่จำกัดคนมีความสามารถจริงๆ ด้วย คุณป้าอายุขนาดนี้ยังมาเรียนที่มหา‟ลัย เลย”พอพูดคำนี้ออกมา ก็มีเด็กสาวคนหน้าตางดงามราวดอกไม้คนหนึ่งเดินออกมาจากข้างหลังคุณป้าคนนั้น เธอวางกระเป๋าหนังสือลงบนเตียง แล้วพูดกับคุณป้าคนนั้นว่า “คุณแม่กลับไปก่อนเถอะค่ะ ที่นี่หนูจัดการเองได้”สวีเหว่ยนึกไม่ถึงจริงๆ ว่าคุณป้าคนนี้จะมีลูกสาวสวยเหมือนหญิงงามล่มเมืองแบบนี้ เขารู้สึกเสียใจมากกับคำพูดเมื่อครู่นี้ของตัวเอง นักศึกษาชายหกคนเคลื่อนสายตามองตามการเคลื่อนไหวเด็กสาวคนนั้นอย่างอดไม่ได้
มองรายชื่อที่ติดอยู่บนเตียงของเธอ บนนั้นเขียนว่าสือเหยียน แล้วถือโอกาสมองชื่อเด็กสาวที่ทำให้พวกเขาใจห่อเ**่่ยวด้วย ที่แท้เธอชื่อฉงหรงจ้าวเยว่ประเมินหอพักทั้งหมดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วแสดงความไม่พอใจมาก“แม่ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมลูกต้องอยู่หอพักเดียวกับอวิ๋นตั่วด้วย ไม่ได้เรียนสาขาเดียวกันซะหน่อย”“หนูกับเธอโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก อยู่ด้วยกันจะได้ดูแลกันยังไงล่ะคะ”สือเหยียนพูดจ
