ยักหน้าเบาๆ อย่างเห็นด้วย “ความคิดดีแต่ถ้าเป็นแบบนี้อย่างน้อยก็ต้องให้อวี่เจ๋อแต่งเข้าบ้านเรา แบบนั้นเขาจะยอมหรือเปล่า?”“นี่มันสมัยไหนกันแล้วคะ คุณยังมีความคิดล้าสมัยแบบนี้อีกเหรอ” ชูยินบ่นสามี“เขาว่ากันว่า ธุรกิจสร้างมาอย่างยากลำบาก ส่งต่อให้คนแปลกหน้ายังไงก็ต้องไม่เต็มใจอยู่แล้ว”ชูยินคิดไม่ถึงว่าสามีจะมีความคิดแบบนี้ว่าแล้วก็แอบเหงื่อตกแทนอวิ๋นตั่วกับอวี่เจ๋อ ถ้าถึงตอนนั้นอวิ๋นอี้ฟานยังยืนกรานจะให้อวี่เจ๋อแต่งเข้าบ้านจะทำยังไง? ด้วยนิสัยของอวี่เจ๋อแล้วเขาคงไม่ยอมเป็นแน่ ถึงตอนนั้นไม่กลายเป็นการตีคู่เป็ดแมนดารินหรอกเหรอ?“เฮ้อ พวกเขาจะอะไรยังไงกัน ฉันเองก็ยังไม่แน่ใจค่ะ นี่แค่เป็นความคิดเรื่อยเปื่อยของฉันคนเดียวเท่านั้น ถึงเวลาค่อยว่ากันก็แล้วกันค่ะ” ชูยินห่มผ้าปิดไฟ เตรียมตัวนอนแต่ไหนแต่ไรมา เธอก็เป็นคนที่ไม่ชอบเรื่องยุ่งยาก เรื่องที่ยุ่งยากเพียงนิดเธอก็ยินดีจะปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติ เธอเชื่อว่าทุกปัญหามีทางออก จะเป็นทุกข์ไปให้เปล่าประโยชน์ทำไม?
