หลังสอบเสร็จเด็กๆ ก็ฉีกกระดาษเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย แล้วโปรยมันลงมาจากตึกเรียนเหมือนหิมะ นักเรียนบางคนก็กอดกันร้องไห้ บางคนก็ตะโกนเสียงดังลั่น เนื้อหาที่ทบทวนไปเมื่อวานก็ถูกขายทิ้งเป็นขยะ คุณลุงคนรับซื้อขยะจ่ายให้พวกเขาคนละสามสิบห้าหยวน สามสิบห้าหยวน ความพยายามหลายปีสุดท้ายแล้วก็กลายเป็นแค่ตัวเลข นั่นคือคะแนนตอนสอบเข้ามหาลัยกับเงินสามสิบห้าหยวนที่ขายได้ มองกองเอกสารพวกนั้นแล้วก็แทบอยากจะร้องไห้ออกมาแต่อวิ๋นตั่วกลับดูสงบ ตรงข้ามกับเพื่อนๆ เธอเสียใจที่ต้องจากเพื่อน แต่ก็ดีใจมากกว่า เพราะเธอรู้ว่าตัวเองกำลังจะได้เจออวี่เจ๋อที่มหา‟ลัย Cที่มั่นใจแบบนี้ไม่ใช่เพราะว่าเธอสอบได้ดี แต่เพราะเธอได้รับหนังสือแจ้งการรับเข้าเรียนจากมหาลัย C แล้ว เรื่องนี้คงต้องขอบคุณความสามารถทางด้านภาษาและคำพูดคำจาที่ฉลาดเฉลียวของตัวเองหลังจากอวี่เจ๋อเข้าไปในมหา‟ลัย C เขาก็ทำหน้าที่เป็นโค้ชให้กับทีมโต้วาทีของมหา‟ลัย มักจะพานักศึกษาไปทำการแข่งขันกับมหา‟ลัยอื่นอยู่บ่อยๆเธอเห็นการโต้วาทีของมหา‟ลัย C กับมหา‟ลัยอื่นจากในทีวีอยู่บ้างเป็นครั้งคราว และเธอก็แปลกใจมากจริงๆ ว่าคนคนหนึ่งทำไมถึงได้สามารถพูดได้ขนาดนั้นนะ เมื่อยิ่งพอรู้ว่าคนเหล่านั้นเป็นคนที่อวี่เจ๋อฝึกมาเธอก็ยิ่งรู้สึกชื่นชมเธอถามอวี่เจ๋อ “ทำไมพวกเขาถึงได้พูดเก่งแบบนั้นล่ะคะ? เหมือนหนูไม่เคยได้ยินที่พวกเขาพูดเลย”อวี่เจ๋อ “อ่านหนังสือเยอะๆ วันหนึ่งเธออาจจะพูดเก่
