ชูยินยุ่งอยู่กับการจัดการอาหารการกิน เสื้อผ้า ของใช้ จนคิดว่าเรียบร้อยแล้ว เธอถึงเข้ามาลูบหัวลูกสาวเบาๆ “ลูกรัก เป็นเด็กดีอยู่ที่นี่นะ เดี๋ยวพรุ่งนี้แม่จะมาหา”อวิ๋นตั่วมองข้าวของที่แม่เตรียมให้ตัวเอง มันดูไม่เหมือนว่าพรุ่งนี้แม่จะมาเลยสักนิด เหมือนอยากให้เธออยู่โรงพยาบาลไปยาวๆเธอเตือนคนเป็นแม่ “หมอบอกให้นอนดูอาการแค่วันเดียว ไม่เป็นไรก็กลับบ้านได้แล้วนะคะ”“หมอเข้าเวรก็แบบนี้แหละ พรุ่งนี้รอหมอเฉพาะทางมาดูดีกว่า เราจะได้ให้เขาตรวจอีกที” ชูยินยังคงรั้น “ถูกต่อยจนหน้ากลายเป็นแบบนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ อีกอย่าง ลูกเป็นเด็กผู้หญิงนะ”เมื่อมาลองคิดๆ ดูก็ถูก ตัวเองยังเป็นเด็กหน้าตาน่ารัก ถ้าถูกต่อยจนเสียโฉมจะไปมีใครมาสนใจอีก“หรือจะให้หมอเฉพาะทางศัลยกรรมมาดูดีคะ?” เธอรีบถามคนเป็นแม่คิดอยู่ครู่หนึ่ง “รอพรุ่งนี้เจอหมอเฉพาะทางแล้วค่อยว่ากัน”อวิ๋นเฉียวเห็นสองแม่ลูกยิ่งคุยก็ยิ่งน่ากลัว เขาถึงได้จงใจแกล้งน้องสาว“ถ้าอย่างนั้นถือโอกาสให้อวี่เจ๋อมาดูก่อนเธอศัลยกรรมดีไหมครับ บางทีต่อไปอวิ๋นตั่วที่เขาได้เจออาจจะไม่ใช่อวิ๋นตั่วคนปัจจุบันแล้วก็ได้”ได้ยินแบบนั้นคนเป็นน้องก็หัวร้อนขึ้นมา ตะโกนออกไปเสียงลั่น “อวิ๋นเฉียว! ถ้าพี่กล้าบอกเขา พี่กับหนูไม่จบแค่นี้แน่!”อวิ๋นเฉียวยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนที่จะดึงชูยินกลับออกไปอวิ๋นตั่วอยู่โรงพยาบาลคนเดียวก็เบื่อ พอเปิดทีวีก็ไม่มีรายการไหนที่น่าสนใจ เปิดเจอรายการหนึ่งที่พิธีก
